இரண்டு கண்கள் ஒரு கதை - குல்ஜார் சாபின் பாடல்கள்

பாடலை பாடியவர்: ஆர்த்தி முகர்ஜி

இந்த பாடலை பாடியதற்காக தேசிய விருது கிடைத்தது.

பாடல் காட்சியில் நடித்தவர்கள்:

ஷபனா ஆஜ்மி (படத்தில் கணவர் ஜாவித் அக்தருடன்)

நஸிருத்தீன் ஷா

சுப்ரியா பதக் (நஸிருத்தின் ஷாவின் நிஜத்தில் மனைவி)

குழந்தைகள் மூவர்:

ஊர்மிளா மடோண்ட்கர்

ஜுகல் ஹன்ஸ்ராஜ்

பேபி ஆராதானா

படத்தின் இயக்குனர்: சேகர் கபூர்

படத்தின் வசனம், பாடல்களை எழுதியவர்: குல்ஜார் சாப்

--------------------------------

இந்துவாகிய (படத்தில் ஷபனா ஆஜ்மியின் பெயர் இந்து) அவள் தனது குழந்தைகளை கண்களின் கதையை சொல்லி உறங்க வைக்கிறாள். அவள் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத துயரங்கள் அவளுக்குள் உறங்காமலே இருக்கின்றன.

தனது கணவனுக்கு வேறொரு பெண்ணோடு ஏற்பட்ட தொடர்பில் பிறந்த அந்த குழந்தையை ஏறெடுத்தும் பார்க்க விரும்பவில்லை அவள்.

ஆனால் கணவனுக்கோ அவளை ஏமாற்ற வேண்டும் என்பதோ அவளை தர்ம சங்கடப் பட வைக்க வேண்டுமென்பதோ நோக்கமில்லை.

ஆனால் அதே சமயத்தில் தனது தாயை இழந்து தந்தை யார் என்று அறியாமல் இருக்கும் அந்த மகனை அரவணைத்து ஏற்றுக் கொள்ளவும் அவன் தயக்கம் காட்டவில்லை.

தனக்கு சொந்தம் என்று இருந்த அந்த அன்பின் வடிவை பறிகொடுத்து விட்டு தனது தாயின் நண்பர் என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்ட ஒரு நபரின் வீட்டில் யாரும் முகம் கொடுத்து பேசாத அந்த துயரத்தில் தான் அவன் இந்த கண்களின் கதையை கேட்கிறான்..

அவனுக்கு அவனது தாயாரின் நினைவுகள் கண்ணீரின் துணையோடு வந்து வதைக்கிறது...

ஒரு வித தனிமையின் சிறையில் சிக்கித் தவிக்கும் அவனுக்கு இந்த இரண்டு கண்களின் கதை அவனை விட்டும் ரொம்ப தூரம் சென்று விட்ட அவனது தாயின் அருகில் சில நேரத்திற்காவது கொண்டு சேர்த்து விடுகிறது..

இதோ குல்ஜார் சாபின் வார்த்தை தோரண வரவேற்பில் இரு கண்களின் கதை இரு செவிகளில் நுழைகிறது...

Do nainaa, ek kahaanee

thodaa saa baadal
thodaa saa paanee
aur ek kahaanee

இரண்டு கண்கள்

ஒரு கதை

சில மேகங்கள்

கொஞ்சம் மழைநீர்

அப்புறம், ஒரு கதை..

------------------------------------

chhotee see do jeelon mein
wo bahatee rahatee hai
koee sune yaa naa sune
kahatee rahatee hai
kuchh likh ke aur kuchh zubaanee

கதை சிறிய சொற்றொடர்களாக

முடிவுறாமல் பொழிந்து

கொண்டே இருக்கிறது

யாரும் கேட்கிறார்கள்

அல்லது கேட்காமல் இருக்கிறார்கள்

(என்பது பற்றிய சிந்தனையில்லாமல்)

கதை தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது

ஏதோ அர்த்தம் தெரியாமல் எழுதியவையிலிருந்து

ஏதோ அர்த்தம் தெரியாமல் பேசியதிலிருந்து

thodaa saa baadal

thodaa saa paanee
aur ek kahaanee
Do nainaa, ek kahaanee

சில மேகங்கள்

கொஞ்சம் மழைநீர்

அப்புறம், ஒரு கதை..

இரண்டு கண்கள்

ஒரு கதை...

-----------------------------------------

thodee si hai jaanee huyee
thodee see nayee
jahaa ruke aansoo
wahee pooree ho gayee
hai to nayee fir bhee hai puraanee

கொஞ்சம் தெரிந்தவையிலிருந்து

கொஞ்சம் புதியவையிலிருந்து

(கதை தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது)

எப்பொழுது கண்ணீர் முடிவுறுகிறதோ

அப்பொழுது கதையும் முடிவுறும்

இது புதியது தான், ஆனாலும் பழையது

thodaa saa baadal
thodaa saa paanee
aur ek kahaanee
Do nainaa, ek kahaanee

சில மேகங்கள்

கொஞ்சம் மழைநீர்

அப்புறம், ஒரு கதை..

இரண்டு கண்கள்

ஒரு கதை...

-----------------------------------------

ek khatm ho to
doosaree yaad aa jaatee hai
hothhon pe phir bhoolee huyee
baat aa jaatee hai
do nainon kee hain ye kahaanee

ஒன்று (கதை) முடிவுறும் போது,

இன்னொன்றின் ஞாபகம் வந்து கதை தொடங்கி விடும்

எப்போதோ மறந்து போன அந்த கதை

உன் வாய் நுனியில் வெளிவர காத்திருக்கும்

இது தான் அந்த இரு கண்களின் கதை

(தொலைந்து போன நினைவுகளை வானில் தேடும் பொழுது காட்சி முடிவுறுகிறது)

தேர்தல் சிறப்பு காட்சி - குல்ஜார் சாபின் ஹூ தூ தூ (கபடி) படத்திலிருந்து ஒரு காட்சி

நானா:
சபாஷ்..! சபாஷ்..!

எதுக்காக இப்படி போட்டு இடுப்பை வளைக்கிறே...!

ஏய்.. தம்பி..! இந்த் சாப்பாட்டை கொண்டு போய் உள்ளே வைப்பா..!

வந்து உட்கார்..!

(கோழியிடம்..) இரு..இரு.. கத்துறதுனால எந்த பலனும் இல்லை..!  உனக்கும் எனக்கும் ஒரே எதிர்காலம் தான்..!

தபு: அப்டின்னா..?

நானா:
இரண்டு பேரோட தலையும் ஒரு நாளைக்கு வெட்டுபட தானே போவுது..?

தபு: உங்களுக்கு பயமாவே இல்லையா?

நானா:
யாரை பார்த்து? அசைவம் சாப்பிடறவங்கள பார்த்தா?

தபு: (அவங்ககிட்டேந்து) இல்லை,

நானா:
அப்புறம்..

தபு: அரசியல்வாதிகிட்டேர்ந்து.. (உங்களுக்கு பயமா இல்லையா?)

நானா:
அட..! அவங்க கிட்டே எனக்கு என்னா பயம்.. அவங்களே பாதுகாப்பில்லாம இருக்காங்க.. அவங்க இதே தான் (கபடி ஆட்டத்தை காட்டி) செஞ்சிகிட்டு இருக்காங்க.. அங்கே பாரு.. இது என்ன இது..? உனக்கு தெரியுமா?.. ம்...

தபு: தெரியும்.. கபடி..

நானா:
ஆமா..! நாங்க ”ஹூ தூ தூ” என்று தான் சொல்வோம்.. அரசியல்வாதிங்க இதே தான் விளையாடிட்டு இருக்காங்க..  தூக்குறது... எறியிறது.. இழுக்கிறது.. காயப்படுத்துறது.. அடுத்தவங்கட காலை புடிச்சு இழுக்குறது.. கையை முறிக்கிறது.. அவங்களை உட்கார வைக்கிறது.. இவங்களை நிற்க வைக்கிறது... (சிரித்து விட்டு) இது தான் நம்முடைய தேசிய விளையாட்டா இருக்கணும்.. நீ என்னா நினைக்கிறே..?

தபு: உண்மை தான்

நானா:
ஆமாவா.. எவ்வளவு அருமையான ஒரு விளையாட்டை தேர்ந்தெடுத்து இருக்கிறோம்..

(கபடியை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் மக்கள் கை தட்டுகிறார்கள்)

நானா தொடர்கிறார்:

இந்த கிராமத்துக்காரங்க மாதிரியே தேசம் முழுவதும் உட்கார்ந்து இந்த கபடி ஆட்டத்தை வேடிக்கை பார்த்துட்டு இருக்காங்க.. ஒரு வார்த்தை பேசாம..  ஊமையா..

(எழுந்து)

50 வருஷத்துக்கு முன்னாடி நம்ம தேசம் மந்திரிகளையும் மினிஸ்டர்ஸ்களையும் மட்டும் தான் உருவாக்க முடிஞ்சிச்சு.. ஒரே ஒரு.. தலைவரை கூட உருவாக்க முடியலை..

தபு: அத எப்படி உருவாக்கிறது..?

நானா:
உண்மை, நம்பிக்கை..  நீ எதை செய்றீயோ அதுல உனக்கு நம்பிக்கை இருக்கணும்.. (You must believe in what you do)

வாழ்க்கையே.. உன்மீதெனக்கு கோபம் இல்லை..! ஆச்சர்யம் தான்!! - குல்ஜார் சாப் பாடல்கள்

சேகர் கபூரின் முதல் இந்தி படம் ‘மாசும்’. 


குழந்தைத்தனமான, அப்பாவியான, ஒரு விபரமும் அறியாத என்று அர்த்தப்படும்.


இதே படம் தமிழில் ‘பூ பூவா பூத்திருக்கு’ என்று கெடுத்தார்கள் மன்னிக்கவும் எடுத்தார்கள்.


படத்தில் வசனங்களும் பாடல்களும் குல்ஜார் சாபின் பொறுப்பில் ஒப்படைக்கப்பட்டது.


கதை சுருக்கம்:


மனைவி, இரண்டு அழகான வெள்ளை ரோஜா போன்ற பிள்ளைகளுடன் குடும்பம் நடத்திக் கொண்டிருக்கும் நசிருதீன் ஷாவிற்கு ஒரு தொலைபேசி நய்னிதால் என்ற ஊரிலிருந்து வருகிறது.


‘வந்து உங்க குழந்தைய கூட்டிட்டு போங்க..’ என்று


அதிர்கிறார் நசீர்.


பரிதாபத்துக்குறிய ஒரு பெண்ணின் அழுத்தமான ஏக்கத்தில் பங்கெடுத்த போது விளைந்த உயிர் ஒன்றை பற்றி மனைவி ஷபனா ஆஜ்மியிடம் பக்குவமாக சொல்கிறார்.


எவ்வளவு பக்குவமாக சொன்னாலும் எந்த மனைவியும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத செய்தியாக இயல்பாகவே இருப்பதால் குடும்பத்தில் நிம்மதி போகிறது.


குழந்தையை கூட்டிட்டு வந்து இங்கே சில நாட்கள் வைத்திருந்து விட்டு பிறகு நய்னிதாலிலேயே ஹாஸ்டலில் சேர்த்து விடுவதாக உத்திரவாதம் கொடுத்து வீட்டிற்கு கூட்டிட்டு வருகிறார் நசீர்.


குழந்தைக்கு தந்தை யார் என்று தெரியாது.


தந்தையின் தற்போதைய மனைவி தன்னை ஏன் வெறுத்து ஒதுக்குகிறார் என்று புரியாமல் அந்த மகன் தவிக்கிறான்.


தான் பெற்ற குழந்தைகளோடு நெருக்கமாக இந்த மாற்றாந்தாயின் மகன் பழகுவதை விரும்பாத அவர் ஒரு கட்டத்தில் ஹாஸ்டலில் சேர்த்து விட்டு மறுவேளை பார்க்கவும் என்ற உத்திரவு போடுகிறாள்.


குழந்தையை கூட்டிக் கொண்டு ஹாஸ்டலுக்கு வருகிறார் நசீர்..


ஆனால் குழந்தையோ ஹாஸ்டலில் தங்குவதை விரும்பவில்லை..


நசீருக்கு அந்த சமயத்தில் கூட வாழ்க்கையை வெறுக்க முடியவில்லை.. ஒரு கவிஞனை போல் ஆச்சர்யப்படுகிறார்... சந்தோஷமாக சிரித்து களித்தது எல்லாம் திருப்பி வாழ்க்கை கடனாக வசூல் செய்து விடுவதாக பாடுகிறார்.
---------------------
மகன்: அங்கிள், உங்களை எனக்கு ரொம்ப புடிச்சிருக்கு

தந்தை: அப்படியா? பேட்டே (மகனே..!) உன்னையும் எனக்கு ரொம்ப புடிச்சிருக்கு

ம: என் அப்பா... என் அப்பா வந்தாங்கன்னா கூட... நான் அவங்க கூட தங்க மாட்டேன்..

த: ஏன்...?

ம: நான் உங்க கூட தான் தங்குவேன்.. 

(சிறிய மௌணம்)

நான் உங்களை அப்பான்னு கூப்பிடலாம்மா..?

---------------------

Tujhse naaraz nahi zindagi

Hairaan hoon main
Ho..hairaan hoon main 

வாழ்க்கையே..! 

உன் மீது 

எனக்கொன்றும் 

கோவம் இல்லை 

ஆச்சர்யம் தான்.. 

ஆமாம்.. 

ஆச்சர்யம் தான்.. 

Tere masoom sawalon se
Pareshaan hoon main
Ho..pareshan hoon main 

உன்னுடைய 

வெள்ளந்தித் தனமான 

கேள்விகள் 

எனக்கு தர்மசங்கடத்தை 

ஏற்படுத்துகின்றன.. 

ஆமாம் 

குற்றஉணர்வை 

ஏற்படுத்துகின்றன..

---------------------

Jeene ke liye socha hi nahi
Dard sambhalne honge
Muskuraaye to muskuraane ke
Karz utaarne honge
Muskuraun kabhi to lagta hai
Jaise hothon pe karz rakha hai

ஒருபோதும் 

நினைத்ததில்லை

வாழவேண்டுமெனில்

துயரங்களை சுமந்துதான்

பழகவேண்டுமென்று

(நினைத்து கூட பார்த்ததில்லை)

சிரிக்க வேண்டுமெனில்

கடனாக தான் 

சிரிக்க வேண்டுமென்று

நீ கொடுத்த

ஒவ்வொரு

சிரிப்பின் போதும்

இதழ்கள் எனக்கு

நினைவூட்டுகிறது

இதற்குறிய

கடனை திருப்பி 

செலுத்தியே 

ஆக வேண்டுமென்று..

---------------------

Zindagi tere ghum ne

Humein rishte naye samajhaye
Mile jo humein dhoop mein mile
Chhanv ke thande saaye

துயரங்கள்

நிறைந்த

உன் வாழ்க்கை

நம் உறவுக்கு

புதிய அர்த்தங்களை 

தந்திருக்கிறது

மகிழ்ச்சியான தருணத்தில்

அனுபவித்த இன்பங்கள்

இப்போது தான்

வலிகளை காட்ட

ஆரம்பித்திருக்கிறது..

---------------------

(கதவை தாழிட்ட படியே)

த: தேங்க் யு... தேங்க் யு வெரி மச்....

ம: நான் இந்த ஹாஸ்டலில் தங்க மாட்டேன்..

த: ஹை... ஏன்..?

ம: எனக்கு இது புடிக்கவே இல்லை...

த: இங்கே தங்கலாம்.. நிறைய புள்ளைங்க இங்க தங்கி படிக்கிறாங்க..

ம: நான் டெல்லில தங்க முடியாதுல்ல..? 

த: இல்லை.. நீ இங்கே தான் ஹாஸ்டலில் தங்கிக்கணும்..

ம: நான் ஏன் உங்க கூட தங்க முடியாது...?

---------------------

Aaj agar bhar aayi hai
Boonde baras jaayengi
Kal kya pata inke liye
Aankhe taras jaayengi
Ho..jaane kab ghum hua kahan khoya
Ek aansoo chhupa ke rakha tha

இப்போது

குளாமாக 

காட்சி தரும்

எனது கண்கள்

வரண்டு போய் விடும்

யாருக்கு தெரியும்

நாளை

யாருக்காக ஏங்கும்

என்று

ஆனந்த கண்ணீர்

ஒன்றிரண்டை

சேமித்து வைத்திருந்தேன்

அது எங்கே

தொலைந்து போனது

என்ற சுவடு கூட

தெரியவில்லை..!
---------------------
தந்தை மகன் வரைந்த ஓவியங்களை பார்த்து விட்டு: வெரி குட், (ஒரு வயதானவரும் ஒரு சிறுவனும் இருக்கும் ஓவியத்தை பார்த்து விட்டு) அப்புறம், இது யாரு?


மகன்: இது நானும் என்னோட அப்பாவும்


த: ம்ஹீம்.. (என்று தலையை ஆட்டிவிட்டு) உங்க அப்பா கண்ணாடி போட்டிருப்பாரா?


ம: ஆமாம்

வாழ்க்கையே..! 

உன் மீது 

எனக்கொன்றும் 

கோவம் இல்லை 

ஆச்சர்யம் தான்.. 

ஆமாம்.. 

ஆச்சர்யம் தான்..  

(கண்ணாடியை கழட்டுகிறார்)

உன்னுடைய 

வெள்ளந்தித் தனமான 

கேள்விகள் 

எனக்கு தர்மசங்கடத்தை 

ஏற்படுத்துகின்றன.. 

ஆமாம் 

குற்றஉணர்வை 

ஏற்படுத்துகின்றன..
-------------------------
பாகிஸ்தான் நாட்டை சேர்ந்த அமானத் அலி என்பவர் ஜி டிவியின் சரிகமப எனும் நிகழ்ச்சியில் குல்சார் சாபின் மகளார் மேக்னா குல்சார் முன் பாடியது.

மிகவும் நெகிழ்வுடன் ரசிக்கப்பட்டு மீண்டும் ஒரு முறை பாடும்படி கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டார்.

எல்லோர் கண்களிலும் கண்ணீர்...

ஹஜ்ரத் கௌதுனா (றலி) - 3

குரான் ஷரீஃப் வசனம்:

ஸூரத்துத் தாஹா - 42 வது வசனம்

”ஆகவே, நீரும் உம் சகோதரர்ரும் என்னுடைய அத்தாட்சிகளுடன் செல்வீர்களாக! மேலும் என்னை நினைவு கூர்வதை விட்டும் சளைக்காதீர்கள். (... 

and do not, you both, slacken and become weak in My Remembrance)

இறைவன் மூஸா நபியை பிர்அவ்னிடம் அத்தாட்சிகளுடன் அனுப்பும் போது இறைவன் சொல்லி அனுப்பியது இது தான்.

 “ என்னை நினைவு கூர்வதை விட்டும் சளைக்காதீர்கள்”

நினைவு கூர்வது என்பது இறைவனின் அழகிய திருநாமங்களை நாவால் உச்சரிப்பது. அதாவது திக்ரு செய்வது.

மெய்நிலை கண்ட எங்கள் மெய்ஞ்ஞானி சொல்கிறார்கள்..

”...இறைவனை நினைவு கூர்ந்து துதிக்க முனையும் ஒருவர் துவக்கத்தில் இறைநாமத்தை நாவினால் உரக்க உச்சரிக்க வேண்டும். அதன் மூலம் படிப்படியாக இறைநினைவு உடல் முழுவதும் பரவி இருதயத்தைச் சென்றடைகிறது. பின்னர் அது ஆத்மாவைத் தொடுகிறது. மேலும் அது தொடர்ந்து சென்று இறை இரகசியங்களின் உறைவிடத்தையும் எட்டுகிறது. அதனையடுத்து இரகசியத்திலும் இரகசியமாக விளங்கும் ஆதிமூல வட்டத்தையும் அது சென்றடைகிறது...”

“...இதய உணர்வு அசைவுகள் வழியே இறைவனை நினைவு கூர்வதால் அல்லாஹ்வின் வல்லமையும் எழிலும் ஆகிய அத்தாட்சி உள்ளத்தே முகிழ்க்கிறது..”

இவ்வாறு இறைவனை நினைவு கூர்வதை விட்டும் சூஃபியாக்கள் ஒரு போதும் சளைத்ததில்லை.

சூஃபியாக்களை பொறுத்தவரை இறப்பு என்பது என்ன தெரியுமா?

இறைவனை மறந்திருப்பது தான்.

ஒரு விநாடியாவது அவர்கள் இறைவனை மறந்திருந்தால் அவர்கள் இறந்து விட்டதாகவே கருதினார்கள்.

அவர்கள் உறக்கத்தில் கூட இறைவனை மறப்பதில்லை...

அதனால் தான் பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள்,

‘அறிந்தவர்களின் உறக்கம் அறியாதவர்களின் வணக்கத்தை விட சிறந்தது’

அறியாதவர்கள் இறைவனை இறைவணக்கத்தில் கூட நினைக்க வேண்டிய  முறைப்படி நினைப்பதில்லை

இதோ தீனை உயிர்ப்பித்தவர்களின் ஞான மொழிகள்...

”அறியாமையை மயக்கம் என்றும் உறக்கம் என்றும் கூறலாம். மயக்கத்தையும் உறக்கத்தையும் உதறிவிடுவோரே இருள் சூழாத இதயம் பெற்றிருப்பர்...”


”தூய உள்ளங்கள் தூங்குவதில்லை..”


”மெய்யடியார்களின் அகவாழ்க்கையில் உறக்கத்துக்கும், விழிப்புக்கும் இடையே வேறுபாடில்லை.”

இவர்கள் மெய்யடியார்கள் என்றால் இப்படி தான் இருக்க வேண்டும் என்பதை தன் அனுபவத்திலிருந்தே சொல்கிறார்கள்.

இவ்வாறு இறைவனை நினைவு கூர்ந்து பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் மொழிந்தது போல் தங்களை இறைவனிடம் முழுமையாக ஒப்படைத்து விடுவார்கள்.

அவ்வாறு முழுமையாக ஒப்படைத்து விடுவதை பற்றி இந்த அவ்லியாக்களின் அரசர் குறிப்பிடுகையில்..

“ஒரு இறந்த உடல் எப்படி தன்னை குளிப்பாட்டுபவனின் கையில் ஒப்படைத்து விடுமோ அப்படி ஒரு அடியான் இறைவனிடம் தன்னை ஒப்படைக்க வேண்டும். அதுதான் சரியான தவக்குல்”

என்று கூறுகிறார்கள்.

அவர்கள் தங்களின் இறைவனிடம் முழுமையாக ஒப்படைத்து விட்டதை பார்க்கும் எல்லா கண்களுக்கும் புலப்படுவதில்லை. அவர்கள் குகை வாசிகளை போன்றவர்கள்.

”...மேலும் அவர்கள் தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோதிலும், நீர் அவர்களை விழித்துக் கொண்டிருப்பவர்களாகவே எண்ணுவீர்; அவர்களை நாம் வலப்புறமும் இடப்புறமுமாக புரட்டுகிறோம்.”

ஸீரத்து கஹ்ஃபு - 18வது வசனம்

நினைவு கூர்ந்து தங்களை முழுமையாக இறைவனிடம் ஒப்படைப்பதையே குறிகோளாக கொண்டவர்கள் இவர்கள்.

ஸூரத்து கஹ்ஃபு  28 வது வசனம்:

(நபியே!) எவர் தம் இறைவனுடைய திருப்பொருத்தத்தை நாடியவர்களாக காலையிலும், மாலையிலும் அவனைப் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருக்கிறார்களோ, அவர்களுடன் நீரும் பொறுமையை மேற் கொண்டிருப்பீராக! இன்னும் உலக வாழ்க்கையின் அலங்காரத்தை நாடி அ(த்தகைய)வர்களை விட்டும் உம் இரு கண்களையும் திருப்பி விடாதீர்; இன்னும், எவனுடைய இதயத்தை நம்மை நினைவு கூர்வதிலிருந்து நாம் திருப்பி விட்டோமோ அவனை நீர் வழிபடாதீர்; ஏனெனில் அவன்தன்  இச்சையை பின் பற்றியதனால் அவனுடைய காரியம் வரம்பு மீறியதாகி விட்டது.”

மேலே கண்ட வசனம் அஸ்ஹாபுஸ் ஸுஃபா எனப்படும் திண்ணை தோழர்களை பற்றியது.

படிக்கவும்: http://www.sufiway.net/ar_org_Suf.html

திண்ணை தோழர்களின் சங்கிலித் தொடர் தான் சூஃபியாக்கள் என்றழைக்கப்பட்ட இறைநேசச் செல்வர்கள்.

அவர்களின் வழியில் அவர்களை விட்டும் நம் கண்களை திருப்பி விடாத வரம்பு மீறிய கூட்டத்தில் சேராதவர்களாக நம்மை இறைவன் காத்தருள வேண்டும்.
------------------------------------------------------------------------------------
ஹஜ்ரத் கௌதுனா (றஹ்) அவர்களின் மொழிகள்:


”தங்களின் தனித்தன்மை, தனிப் பேராற்றலை இன்னதென அறிந்து, சீரிய முறையில் செயல்படுவோரே இம்மையிலும் மறுமையிலும் வெற்றி பெறுவர்.”


”மனிதத் தன்மையை மாசுபடுத்துவோர் இழப்படைந்தவராகிறார்கள்.”

--------------------------------------------------------------------------------------

ஹஜ்ரத் கௌதுனா (றலி)

ஸூரத்து ஸாத் - வசனங்கள் 71 - 85

(நபியே! நினைவு கூர்வீராக!) “நிச்சயமாக நான் களிமண்ணிலிருந்து மனிதனைப் படைக்க இருக்கின்றேன்” என்று உம்முடைய இறைவன் கூறிய வேளையில்:


“நான் அவரைச் செவ்வைப்படுத்தி, எனது ஆவியிலிருந்து அவருக்குள் ஊதிய பொழுது: அவருக்கு நீங்கள் விழுந்து ஸுஜூது செய்யுங்கள்” (எனக் கூறியதும்);


அது சமயம் மலக்குகள் யாவரும் ஸுஜூது செய்தார்கள்.


இப்லீஸைத் தவிர; அவன் பெருமை அடித்தவனாக (நம் கட்டளையை மறுத்த) காஃபிர்களில் (ஒருவனாக) ஆகிவிட்டான்.


(இப்லீஸென்று யாரும் இல்லை, இறைவன் மனிதனை படைத்து அவனது ஆவியை மனிதனிடத்தில் ஊதி அவனை கண்ணியப்படுத்திய நிகழ்வு வரை)


“இப்லீஸே! நான் என்னுடைய கைகளால் படைத்தவருக்கு ஸுஜூது செய்வதை விட்டும் உன்னைத் தடுத்தது எது? பெருமையடிக்கிறாயா? அல்லது நீ உயர்ந்தவர்களில் (ஒருவனாக) ஆகிவிட்டாயா?” என்று (அல்லாஹ்) கேட்டான்.


“நானே அவரைவிட மேலானவன்; (ஏனெனில்) என்னை நீ நெருப்பிலிருந்து படைத்தாய்; ஆனால் அவரையோ நீ களிமண்ணிலிருந்து படைத்தாய்” என்று (இப்லீஸ்) கூறினான்.


(இப்லீஸாகிய அவன் தான் மேலானவன் என்பதற்கு ஒரு காரணத்தை கண்டு பிடிக்கிறான். 
அதாவது களி மண்ணால் படைக்கப்பட்ட ஒருவரை விட நெருப்பால் படைக்கப்பட்ட ஒருவர் மேலானவர் தானே என்கிறான். இது ஒரு வகையில் சரிதான். 
ஆனால் உண்மையிலேயே இங்கே பார்க்க வேண்டியது களிமண்னா அல்லது நெருப்பா என்பது அல்ல. 
மாறாக இறைவனால் பிரத்தியேகமாக ஆவி ஊதப்பட்ட களிமண்னா அதாவது இறைவனுடைய இயல்புகளின் ஒரு துளியை இறைவனாலேயே கொடுக்கப்பட்ட களிமண்னா அல்லது நெருப்பின் இயல்புகளை மட்டுமே கொண்ட நெருப்பா என்பதை தான். 
இப்லீஸின் கூட்டத்தார்கள் பார்க்க தவறுவதும் இதை தான்)


(அப்போது இறைவன்) “இதிலிருந்து நீ வெளியேறு! ஏனெனில் நிச்சயமாக நீ விரட்டப்பட்டவனாகி விட்டாய்” எனக் கூறினான்.


“இன்னும், நிச்சயமாக நியாயத் தீர்ப்பு நாள்வரை உன்மீது என் சாபம் இருக்கும்” (எனவும் இறைவன் கூறினான்).


“இறைவனே! அவர்கள் (இறந்து) எழுப்பப்படும் நாள்வரை எனக்கு அவகாசம் கொடுப்பாயாக” என்று அவன் கேட்டான்.


“நிச்சயமாக நீ அவகாசம் கொடுக்கப்பட்டவர்களில் உள்ளவனே” என (அல்லாஹ்) கூறினான்.


“குறிப்பிட்டகாலத்தின் நாள்வரையில்” (உனக்கு அவகாசம் உண்டு எனவும் கூறினான்).


அப்பொழுது: “உன் கண்ணியத்தின் மீது சத்தியமாக, நிச்சயமாக நான் அவர்கள் யாவரையும் வழிகெடுப்பேன்” என்று (இப்லீஸ்) கூறினான்.


(நன்றாக கவனியுங்கள் வழிகெடுப்பதற்கு யாருடைய கண்ணியத்தை சாமர்த்தியமாக கொள்கிறான் என்பதை - இப்பொழுது புரிந்திருக்குமே இறைவனுடைய கண்ணியத்தை உயர்த்துவதாக புலம்புவதெல்லாம் யாவரையும் வழிகெடுக்கத்தான் என்பதை)


“(எனினும்) அவர்களில் அந்தரங்க சுத்தியான உன் அடியார்களைத் தவிர” (என்றான்).


(இப்லீஸ் ஒப்புக் கொள்கிறான் வழிகெடுப்பேன் தான், ஆனால் எல்லாரையும் வழிகெடுக்க முடியாது, யாரை என்றால்.. அந்தரங்க சுத்தியான் உன் அடியார்களைத் தவிர.. 


அந்தரங்க சுத்தியான அடியார்கள் யார்?


அவர்களுடைய கூட்டத்தில் நாம் எப்படி இணைவது?


அவர்களுடைய வழியை எப்படி கண்டுபிடிப்பது?


இதற்கு தான் ஃபாத்திஹா சூரா - 6 வது வசனம் கீழ்கண்டவாறு வருகிறது. 


- (அது) எவர்களுக்கு நீ அருள் புரிந்தாயோ அவ்வழி. (அது) உன் கோபத்திற்கு ஆளானோர் வழியுமல்ல நெறி தவறியோர் வழியுமல்ல.)


(அதற்கு இறைவன்:) “அது உண்மை; உண்மையையே நான் கூறுகிறேன் என்று இறைவன் கூறினான்.


“நிச்சயமாக, உன்னைக் கொண்டும், அவர்களில் உன்னைப் பின்பற்றியவர்கள் அனைவரைக் கொண்டும் நரகத்தை நான் நிரப்புவேன்” (என்றான்)


-----------------------------------------------------------------------------------------------
மெய்ன்ஞ்ஞான பேரரசரான ஹஜ்ரத் கௌதுனா (றஹ்) அவர்கள் உலகில் இருக்கும் அத்தனை மெய்ஞ்ஞான தரீக்காக்கள் அத்தனைக்கு தாயான ’காதிரிய்யா தரீக்கா’ எனும் மெய்ஞ்ஞான பாதையின் ஸ்தாபகர் ஆவார்கள்.


வாளை கொண்டு இஸ்லாம் பரப்பட்டதாக அவிழ்த்து விடும் புழுகு மூட்டைகளை இன்றளவும் பொய்கள் என்று எடுத்துரைப்பதற்கு காதிரிய்யா தரீக்காவே வரலாற்று சான்றுகளாக உள்ளன. 


இந்தியா, சீனா, இந்தோனேசியா, மலேசியா இன்னும் ஏராளமான நாடுகளிலும் இஸ்லாம் வேரூன்றி நிலைத்து நிற்பதற்குக் காதிரியா தரீக்காவே முக்கிய காரணமாக அமைந்து இருக்கின்றது.
(இந்த உண்மைதனை வரலாற்றாசிரியர்கள் பலர் குறிப்பாக ஹெச்.ஏ.ஆர். கிப் என்பவர் எடுத்துரைக்க தயங்கியதில்லை)


அந்தரங்க சுத்தியான அந்த கூட்டத்தை தவிர மற்றவர்களை வழிகெடுப்பதாக இப்லீஸ் சொல்கிறான். தன் உள்ளத்தை சுத்தம் திக்ரின் மூலம் செய்யும் அந்த அந்தரங்க சுத்தியான கூட்டத்தை பார்க்கும் இப்லீஸின் கூட்டத்தாரின் கண்களுக்கு அன்று முதல் இன்று வரை எரிச்சலூட்டுவதாகவே இருந்து வருகிறது.


தொடரும்