ஸூரத்துந் நஸ்ர் (உதவி)

ஸூரத்துந் நஸ்ர் - உதவி

குரான் ஷரீஃபின் 110வது அத்தியாயம்

1. அல்லாஹ்வுடைய உதவியும், வெற்றியும் வரும் போதும்,


2.மேலும் அல்லாஹ்வின் மார்க்கத்தில் மக்கள் அணியணியாக பிரவேசிப்பதை நீங்கள் காணும் போதும்,


3. உம்முடைய இறைவனின் புகழைக் கொண்டு தஸ்பீஹு செய்வீராக; மேலும் அவனிடம் பிழை பொறுக்கத் தேடுவீராக - நிச்சயமாக அவன் தவ்பாவை ஏற்றுக் கொள்பவனாக இருக்கின்றான்

------------------------------------------------------------

இறைவன் பெருமானார் (ஸல்) அவர்களுக்கு மிகப் பெரிய பொறுப்பை ஒப்படைத்தான். உண்மையையும் சத்தியத்தையும் கொண்டு மக்களிடம் வந்த போதெல்லாம் அவர்களின் கூற்றை உதாசீனப்படுத்தி வழிகேட்டிலேயே இருந்து வந்தார்கள்.

ஓராண்டு அல்ல ஈராண்டு அல்ல முழுதாக பதிமூன்று ஆண்டுகள் கடுமையான அழைப்பிற்கு பிறகும் மக்கள் இஸ்லாத்தை ஏற்பதாகவே இல்லை சொற்பமானவர்களை தவிர.

பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் வேதனைப்படுகிறார்கள், எந்த அளவிற்கு என்றால் ஒரு கட்டத்தில் இறைவனே இப்படி சொல்கிறான்...

26. ஸூரத்துஷ்ஷூஃரா (கவிஞர்கள்) - 3வது வாக்கியம்


அவர்கள் முஃமின்களாகாமல் இருப்பதற்காக உம்மை நீரே அழித்துக்கொள்வீர் போலும்!

- பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் மக்கள் வழிகேட்டில் இருப்பதை எண்ணி கவலையுற்று அவர்கள் நேர்வழியில் வராமல் இருப்பதற்காக மிகுந்த வேதனையுற்றார்கள் என்பதை தான் இறைவன் “உங்களையே நீங்கள் அழித்துக் கொள்வீங்க போல..” என்று கூறுகிறான்.

அவர்கள் இறைவன் தனக்கு விதித்த மிஸ்ஸனில் கண்ணும் கருத்துமாக இருந்ததோடு மக்கள் மீது அதிக அன்பு செலுத்துபவர்களாகவும் இருந்தார்கள் அதாவது அவர்கள் இறைவனின் கோபத்திற்கோ வேதனைக்கோ ஆளாகக் கூடாது என்பதால் மிகவும் வருந்தினார்கள் என்பதையுமே இந்த ஆயத்து சொல்லாமல் சொல்லிச் செல்கிறது.

(http://www.theholybook.org/content/view/7786/2/)

இறைவன் சொல்கிறான்,

முதல் வாக்கியம்:

அல்லாஹ்வுடைய உதவியும் வெற்றியும் வரும் போதும்

- இங்கே உதவி என்ற வார்த்தைக்கு ”நஸ்ர்” என்ற அரபி வார்த்தை பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

இதே ‘நஸ்ர்’ என்ற வார்த்தை பிறிதொரு இடத்திலும் வருகிறது.

3. ஸூரத்துல்ஆல இம்ரான் (இம்ரானின் சந்ததிகள்) - 123வது வாக்கியம்


“பத்ரு” போரில் நீங்கள் மிகவும் சக்தி குறைந்தவர்களாக இருந்த போது, அல்லாஹ் உங்களுக்கு உதவி புரிந்தான் (நஸரகுமுல்லாஹ்); ஆகவே நீங்கள் நன்றி செலுத்துவதற்காக அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்சி நடந்து கொள்ளுங்கள்.


இங்கே “நஸ்ர்” எனும் வார்த்தை வினைச்சொல்லாக பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

அரபியில் வினைச்சொல் என்பது பெயர்ச்சொல்லை விட வலிமை குறைந்தது.

நாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் ஆயத்தில் “நஸ்ர்” எனும் வார்த்தை பெயர்ச்சொல்லாக பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது.

அதாவது, பத்ரு போரில் குறைவான எண்ணிக்கையில் முஸ்லீம்கள் இருந்த போதிலும் அல்லாஹ்வுடைய உதவி கிடைத்ததில் வெற்றி பெற்றார்கள் அல்லவா அந்த உதவியை compare பண்ணும் போது இந்த ஆயத்தில் வரும் உதவி மிகவும் வலிமை மிகுந்தது.

சாதாரணமாக உதவி என்றாலே அது உயர்வான செயல், ஒரு மனிதர் சரியான நேரத்தில் இன்னொரு மனிதருக்கு செய்யும் உதவியானது இந்த உலகத்தை விட மிகப் பெரியது என்று எனக்கு தமிழ் வாத்தியார் திருக்குறள் பாடத்தில் சொல்லி கொடுத்து இருக்கிறார்.

ஆனால் இந்த உதவி எப்பேர்பட்ட உதவி என்றால் எதனோடும் compare பண்ண முடியாத வெற்றி - இது நஸ்ருல்லாஹ் - அதாவது அல்லாஹ்வின் உதவி.
-
அடுத்து வெற்றி எனும் வார்த்தை, இந்த வார்த்தைக்கு அரபியில் “ஃபத்ஹு” என்ற வார்த்தை பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இதெ “ஃபத்ஹு” என்ற வெற்றியை குறிக்கும் வார்த்தை குரான் ஷரீஃபில் பிறிதொரு இடத்தில் இடம் பெற்றிருக்கிறது.

48. ஸூரத்துல் ஃபத்ஹ் (வெற்றி) - 1வது வாக்கியம்


நிச்சயமாக நாம் ஒரு தெளிவான வெற்றியாக (ஃபத்ஹன்) உமக்கு வெற்றி (ஃபதஹ்னா) அளித்துள்ளோம்.


பெருமானார் (ஸல்) அவர்களின் வாழ்வில் அரசியல் வெற்றியாக குறிப்பாக இரண்டு வெற்றியை சொல்லலாம்.

1. ஹுதைபிய்யாவில் கிடைத்த வெற்றி

2. மக்கா வெற்றி

மேலே குறிப்பிட்ட இந்த வெற்றி ஹுதைபிய்யாவில் கிடைத்த வெற்றியை குறிக்கிறது.

ஹுதைபிய்யா எனும் இடத்தில் பெருமானாரோடு குறைஷிகள் எழுத்து பூர்வமான ஒப்பந்தம் போட முன்வந்தார்கள். ஒப்பந்தத்தில் என்னவோ முஸ்லீம்களுக்கு எதிரான வாசகங்கள் நிரம்பி தான் இருந்தன. உதாரணமாக எந்த நோக்கத்திற்காக முஸ்லீம்கள் புறப்பட்டு வந்தார்களோ ஹஜ் செய்வதற்காக அந்த ஹஜ் யாத்திரையை அந்த ஆண்டு நிறைவேற்றாமல் திரும்பிவிட வேண்டும் என்று இருந்தது.

இதை பெரும்பாலான முஸ்லீம்கள் மிகப் பெரிய தோல்வியாக கருதினார்கள். இந்த ஒப்பந்தத்திற்கு இணங்க கூடாது என்று கேட்டுக் கொண்டார்கள்.

ஆனால் இறைவன் இவ்வாறு ஒப்பந்தம் செய்ததை “தெளிவான வெற்றி” என்று வர்ணிக்கின்றான்.

இத்தனை ஆண்டு காலமாக பெருமானார் (ஸல்) அவர்களை சொல்லணா துன்பமிழைத்தனர்.

பைத்தியக்காரர்கள் என்று கூறினர்

கல்லை விட்டெறிந்தனர்

டெர்ரரஸிட் என்றனர்

எக்ஸ்டிரீமிஸ்ட் என்றனர்

இவர்கள் மனிதநேயமற்றவர்கள் என்று புலம்பினர்

இவர்கள் பெண்களை அடிமைபடுத்துகிறார்கள் என்று உளறினர்

சமுதாயத்தில் ஒதுக்கப்பட்டனர்

வீட்டை விட்டு ஊரை விட்டு வெளியேற்றினர்

- இப்படியெல்லாம் பெருமானாரை (ஸல்) அவர்களை recognize செய்யாமல் இருந்த மக்கத்து குறைஷிகள் இங்கே ஒரு மிகப் பெரும் தலைவராக மதித்து ஒப்பந்தம் போட முன்வந்தனர். 


பெருமானார் (ஸல்) அவர்களின் மக்காவில் 13 ஆண்டுகள் அடைந்த தொல்லைகளுக்கும், மதினாவில் 6 ஆண்டுகள் அடைந்த மன உளைச்சலுக்கும், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அவர்களின் இறைநம்பிக்கைக்கும் பொறுமைக்கும் அவர்களை recognize செய்வதை விட அந்த நேரத்தில் மக்கத்து குறைஷிகளுக்கு வேறு வழியில்லாமல் கொண்டு வந்து விட்டிருந்தது.


இந்த ஒப்பந்த செய்தி அக்கம் பக்கத்து அரபு நாடுகளுக்கு பரவ ஆரம்பித்ததும் அவர்கள் பெருமானார் (ஸல்) அவர்களை மிகப் பெரும் தலைவராக பார்க்கத் துவங்கினார்கள். இதை தான் அல்லாஹ் தெளிவான வெற்றி என்று மிக அழகாக குறிப்பிடுகிறான்.


ஆனால் இந்த வெற்றி கூட “பத்ஹன்” என்று கடைசியாக அரபி எழுத்தான “நூன்” என்ற வார்த்தையோடு வருகிறது.


ஆனால் நாம் பார்த்து கொண்டிருக்கும் இந்த அத்தியாயத்தில் வரும் “வல் ஃபத்ஹு” என்ற வார்த்தையோ “அந்த வெற்றி The Victory” என்று கம்பீரமாக தனித்து நிற்கிறது. ஆகையினால் இது ஹுதைபிய்யா வெற்றியை விட மிக பெரிய வெற்றியை குறிக்கிறது.


இரண்டாவது வாக்கியம்:


மேலும் அல்லாஹ்வின் மார்க்கத்தில் மக்கள் அணியணியாக பிரவேசிப்பதை நீங்கள் காணும் போதும்


இந்த வசனத்தில் அல்லாஹ் பெருமானார் (ஸல்) அவர்களிடம் குறிப்பாக ஒன்றை சொல்கிறான், அது தான் “நீங்கள் கண்களால் பார்ப்பீர்கள்...” என்று -


எதை?


மக்கள் அணியணியாக group after group அல்லாஹ்வின் மார்க்கத்தில் (தீனில்லாஹி) பிரவேசிப்பதை


மற்ற நபிமார்களை போல் அல்லாமல் பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் அவர்களின் வாழ்நாளிலேயே மக்கள் அணியணியாக பிரவேசிப்பதை பார்ப்பார்கள். அல்லாஹ் பெருமானர் (ஸல்) அவர்களின் மனதை ஆறுதல் படுத்துகிறான், பொறுமைக்கு கூலி வழங்குகின்றான்.


உமர் (றலி) அவர்கள் இந்த ஆயத்திற்கான விளக்கத்தை சுல்தானுல் முஃபஸ்ஸிரீன் (the king of all those who explain) என்றழைக்கப்பட்ட இப்னு அப்பாஸ் (றலி) அவர்களிடம் வினவிய போது பெருமானார் (ஸல்) அவர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட mission முடிவுக்கு வந்துவிட்டதை உணர்த்துவதாக விளக்கமளித்துள்ளார்கள்.


பெருமானார் (ஸல்) அவர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட பொறுப்பான அல்லாஹ்வின் மார்க்கத்தில் அழைப்பு பணி மக்கள் எல்லோரும் அணியணியாக வந்து சேர்ந்தால் உதாரணமாக யெமன் நாட்டிலிருந்து 700 பேர்கள் வந்து இஸ்லாத்தில் இணைந்தனர் அவர்களின் பொறுப்பு ஒரு முடிவுக்கு வந்து விட்டது என்பது தான் பொருளாகும் என்ற அவர்களின் வியக்கத்தக்க ஒரு view pointஐ வெளிப்படுத்தினார்கள்.


(இப்னு அப்பாஸ் (றலி) அவர்களை பற்றிய ஒரு ஹதீது:
Narrated By Ibn 'Abbas: Once the Prophet embraced me and said, "O Allah! Bestow on him the knowledge of the Book (Qur'an)." [Sahih Bukhari, Vol 1, Book 3, Hadith #075])

மூன்றாவது வாக்கியம்:

3. உம்முடைய இறைவனின் புகழைக் கொண்டு தஸ்பீஹு செய்வீராக; மேலும் அவனிடம் பிழை பொறுக்கத் தேடுவீராக - நிச்சயமாக அவன் தவ்பாவை ஏற்றுக் கொள்பவனாக இருக்கின்றான்


இதன் ஒலிபெயர்ப்பு:

ஃபஸப்பிஹ் பிஹம்தி ரப்பிக வஸ்தக்ஃபிருஹு இன்னஹு கான தவ்வாபா

பெருமானார் (ஸல்) அவர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட பணி வெற்றிகரமாக முடிவுற்றவுடன் அவர்கள் இரண்டு செயல்களை செய்ய வேண்டும்.

1. இறைவனின் புகழை கொண்டு தஸ்பீஹ் செய்வது

2. இறைவனிடம் மன்னிப்பு கோருவது

பொதுவாக ஏதேனும் துன்பமோ துயரமோ நம்மை அடைந்து விட்டால், அல்லாஹ்வை ஒரு மனதாக நினைத்து கேட்க வேண்டியதை பட்டியலிட தொடங்கிவிடுவோம், அதுவே ஒரு நல்லது நடந்து விட்டால் பேருக்கு அல்லாஹ்வின் பேரை ஒரு வார்த்தையில் புகழ்ந்து விட்டு கிடைத்த நல்லதை அனுபவிக்க அதில் மூழ்கி விடுவோம்.

ஆனால் பெருமானார் (ஸல்) அவர்களின் வாழ்க்கை வரலாறோ நமக்கு வேறு விதமாக இருக்க கற்று தருகிறது.

பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் மக்காவை பெரும் படை கொண்டு எந்த இரத்தவெறியாட்டம் இல்லாமலும் வன்முறை இல்லாமலும் அமைதியான வெற்றியை கண்ட போது எந்த போர் வீரரும் மக்களின் மீதோ அல்லது அவர்களின் உடைமைகள் மீதோ உரிமை கொண்டாடவில்லை. இராணுவ அணிவகுப்பு நடைபெறவில்லை, கொலைவெறி கோஷங்கள் இல்லை, ஒரு /பார்ட்டி இல்லை, டான்ஸ் இல்லை, மாறாக போர்வாள் உறைக்குள் மறைந்து ஒலிந்து கொண்டிருந்தது.

பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் மிகவும் தாழ்மையோடு இறையில்லத்தில் அமைதியாக தவாப் செய்ததையும், இறைவனை புகழ்ந்து வணங்கியதையுமே பார்த்து வியக்க முடிகிறது.

இறைவன் முதலாவதாக தஸ்பீஹ் செய்ய சொல்கிறான். குரான் ஷரீஃபின் கீழ்வரும் வாக்கியத்தை கவனிப்போம்:

29: ஸூரத்துல் அன்கபூத் (சிலந்திப் பூச்சி) - 45வது வாக்கியம்


இவ்வேதத்திலிருந்து உமக்கு அறிவிக்கப்பட்டதை நீர் எடுத்தோதுவீராக; இன்னும் தொழுகையை நிலை நிறுத்துவீராக; நிச்சயமாக தொழுகை மானக்கேடானவற்றையும் தீமையையும் விட்டு விலக்கும்.  நிச்சயமாக, அல்லாஹ்வின் திக்ரு (நினைவு கூறுவது) மிகவும் பெரிதாகும்; அன்றியும் அல்லாஹ் நீங்கள் செய்பவற்றை நன்கறிகிறான்.

ஆகவே
அல்லாஹ்வின் உதவி என்பது பெரியது
அல்லாஹ்வை நினைவு கூர்வது, புகழைக் கொண்டு தஸ்பீஹ் செய்வது என்பது மிகப்பெரியது.