உங்கள் அன்பை கொடுங்கள் - சுஃபி டாகுமெண்ட்ரி

பாகிஸ்தானிய படைப்பாளியான நமீரா அஹமத் என்பார் 30 நிமிடங்கள் வரை வரக்கூடிய ஒரு டாக்குமெண்ட்ரியை எடுத்துள்ளார்.

இது ஒரு வகை Reed-flute ஊதுகுழல் இசைக் கருவியை மையமாக வைத்து இயக்கப்பட்டிருக்கிறது.

13வது நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த மிகப் பெரிய கவிஞரும் சூஃபியுமான மௌலான ஜலாலுத்தின் ரூமி (றஹ்) அவர்களின் வழிகாட்டுதலின் படி தங்களின் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்டவர்களை மௌலவியா தரீக்காவாதிகள், மௌலவிய்யா சூஃபிகள், சுழலும் தர்வேஸ்கள் என்று பல பேர்கள் கொண்டு அழைக்கப்பட்டு வருகின்றனர். இந்த தரீக்கா துருக்கியில் பிறந்திருந்தாலும் உலகம் முழுக்க பரவலாக காணப்படுகின்றது. இவர்கள் எழுதிய "Song of the Reed" என்ற கவிதையை அடிப்படையாக வைத்து எடுக்கப்பட்டது தான் இந்த டாக்குமெண்ட்ரி.


மௌலவிய்யா தரீக்கா: http://sufism.org/

இஸ்லாத்தின் அத்தாட்சி என்று வழங்கப்பட்ட இமாம் கஜ்ஜாலி அவர்கள் பயணம் பற்றி இஹ்யாவு உலூமித்தினில் கிதாபுஸ் ஸஃபர் என்ற ஒரு நூலை வரைந்திருப்பார்கள். இதனை எங்களின் ஹஜ்ரத் அவர்கள் தமிழில் “பயணத்தின் பயன்” என்று ஆக்கி எங்களை பயன்பெற வைத்தார்கள்.

இறைவன் நம்மை படைத்த பிறகு இந்த உலகத்திற்கு நாம் பயண நிமித்தமாக தான் வந்திருக்கின்றோம், வந்த வேலை முடிந்தவுடன் அல்லது வந்த கால தவணை முடிந்தவுடன் திரும்பி அவனிடமே செல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

பெருமானார் (ஸல்) அவர்கள் வாழ்க்கையில் நிறைய பயணங்களை மேற்கொண்டிருக்கிறார்கள். முக்கியமான இரண்டு பயணங்கள் இந்த இடத்தில் நம் கவனத்தை ஈர்க்கின்றது.

ஒன்று: அவர்கள் மக்காவிலிருந்து மதினாவிற்கு சென்றது (ஹிஜ்ரி ஆண்டு இந்த வருடத்திலிருந்து தான் துவங்குகின்றது)

இரண்டாவது: அவர்கள் மதினாவிலிருந்து ஹஜ்ஜு செய்ய திரும்பி மக்காவிற்கு வந்தது.

உடலை முறிக்கும் பொறுப்புகளை சுமந்து கொண்டு சென்ற அவர்கள் இறைவனிடம் திரும்ப ஹஜ்ஜுக்கு வரும் போது தெளிவான வெற்றியை பெற்றவர்களாக திரும்பவும் மக்காவுக்குள் நுழைந்தார்கள்.

http://hermetic.com/bey/caravan.html 

ஒவ்வொரு மனிதருடைய பயணமும் இறைவனிடமிருந்து வந்திருந்தாலும் அவர்கள் இந்த உலகிலே காணப்படுகின்ற நிலையில்லாத சொற்ப நேரமே சுகம் அளிக்கின்ற உடலையும் உள்ளத்தையும் உயிரையும் அழிக்கின்ற அவைகளுக்கு உதவாத ஆனால் அவர்களை கவர்கின்ற காரியங்களில் தன்னையே மறந்து போய் விடுகின்றனர்.

அவர்களுக்கு அடிக்கடி எங்கிருந்து வந்திருக்கிறார்கள் என்று நினைவூட்டப் பட வேண்டும். இல்லையேல் எங்கிருந்து வந்திருக்கிறார்கள் என்பதையெல்லாம் மறந்து விடுவார்கள்.

நம்முடைய வாழ்க்கையை பின்னோக்கி நகர்த்தி சென்றுக் கொண்டே இருந்தால் ஒரு நாள் நாம் இறைவன் முன்னிலையில் நின்று கொண்டிருந்தோம்.


குரான் ஷரீஃப்

7. ஸூரத்துல் அஃராஃப் (சிகரங்கள்)

172 வது வாக்கியம்

உம் இறைவன் ஆதமுடைய மக்களின் முதுகுகளிலிருந்து அவர்களுடைய சந்ததிகளை வெளியாக்கி, அவர்களைத் தங்களுக்கே சாட்சியாக வைத்து: 


“நான் உங்களுடைய இறைவன் அல்லவா?” என்று கேட்டதற்கு, 


அவர்கள் “மெய் தான். நாங்கள் சாட்சி கூறுகிறோம்” என்று கூறியதை நினைவூட்டுவீராக; 


நிச்சயமாக இதனை விட்டுப் பராமுகமாக இருந்து விட்டோம் என்று மறுமை நாளில் நீங்கள் சொல்லாதிருக்கவும்.

ஆதமுடைய சந்ததியினரான மனிதனுக்கு இறைவன் மிகப் பெரிய பொறுப்புகளை எடுத்துக் காட்டினான், தனக்கே பிரதிநிதியாக்கினான், மனிதன் அந்த பொறுப்புகளை ஏற்றுக் கொண்டான். 

அவ்வாறு ஏற்றுக் கொண்ட மனிதன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தனது சுயத்தை இழந்து தான் யார் என்பதை மறந்து தனக்கு தானே தீங்கிழைத்துக் கொண்டான்.

குரான் ஷரீஃப்

33 ஸூரத்துல் அஹ்ஜாப்

72வது வாக்கியம்

நிச்சயமாக (1) வானங்களையும், (2) பூமியையும், (3) மலைகளையும் அமானிதத்தை சுமந்து கொள்ளுமாறு எடுத்துக் காட்டினோம்; 


ஆனால் அதைச் சுமந்து கொள்ள மறுத்தன்; 


அதைப் பற்றி அவை அஞ்சின; 


ஆனால் மனிதன் அதைச் சுமந்தான்; நிச்சயமாகஅவன் அறியாமையினால் தனக்குத் தானே தீங்கிழைத்துக் கொண்டான்.

மனிதன் பண்டியை சாப்பிடுவது ஹராம் என்பது குரான் ஷரீஃபின் வாக்கு. உண்மையில் ஹராம் என்றால் புனிதம் என்று அர்த்தம். கஃபதுல்லாஹ்விற்கு ஹரம் ஷரீஃப் என்று ஒரு பெயர் உண்டு. புனிதத்தலம் என்று இதன் பொருள்.

அப்போ பண்டி சாப்பிடுவது என்றால் எப்படி புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றால், மனிதன் புனிதமானவன், அவன் சாப்பிடும் அளவிற்கு பண்றி தகுதி வாய்ந்தது அல்ல எனப்து தான்.

ஆங்கிலத்தில் கூட ஒரு பழமொழி உண்டு... What you eat - What you are என்று - 


இறைவன் ஒட்டுமொத்தமாக அத்தனை மனிதனையும் கண்ணியப்படுத்தியுள்ளான், மேன்மைபடுத்தியுள்ளான்.


குரான் ஷரீஃபின் எந்த இடத்திலும் நாம் வானத்தையோ, பூமியையோ, மலையையோ அல்லது கடலையோ கூட கண்ணியப்படுத்தியுள்ளோம் என்று சொன்னதே இல்லை.

குரான் ஷரீஃப்

17 ஸூரத்துல் பனீ இஸ்ராயீல் (இஸ்ராயீலின் சந்ததிகள்)

70வது வாக்கியம்

நிச்சயமாக, நாம் ஆதமுடைய சந்ததியைக் கண்ணியப்படுத்தினோம்; இன்னும் கடலிலும், கரையிலும் அவர்களைச் சுமந்து, அவர்களுக்காக நல்ல உணவு பொருட்களையும் அளித்து, நாம் படைத்துள்ள பலவற்றையும் விட அவர்களை மேன்மைப் படுத்தினோம்.


மேன்மையாக வாழ வேண்டிய ஒவ்வொரு ஆதமுடைய மகனார்களும் தன் உள்ளத்தில் ஷைத்தான் விதைத்த உலக ஆதாயங்களுக்காக உண்மை நிலையை விற்று விட்டான்.



குரான் ஷரீஃப்

7. ஸூரத்துல் அஃராஃப் (சிகரங்கள்)

16 - 17 வது வாக்கியம்

(அதற்கு இப்லீஸ்) “நீ என்னை வழி கெட்டவனாக விட்டதன் காரணத்தால், அவர்கள் உன்னுடைய நேரான பாதையில் உட்கார்ந்து கொள்வேன்” என்று கூறினான்.


”பின் நிச்சயமாக நான் அவர்கள் முன்னும், அவர்கள் பின்னும், அவர்கள் வலப்பக்கத்திலும், அவர்கள் இடப்பக்கத்திலும் வந்து கொண்டிருப்பேன்; ஆதலால் நீ அவர்களில் பெரும்பாலோரை நன்றி செலுத்துவோர்களாகக் காண மாட்டாய்”

இப்படி வழி கெட்டு போன மனிதனுக்கு வழிகாட்டுதலையும் நேரான பாதையில் சென்ற அருள்பாலிக்கப்பட்டவர்களான் ஷெய்கு மார்களையும் அவ்வப்போது அனுப்பி வைத்த வண்ணமே உள்ளான்.

அவர்கள் மனிதர்கள் அவர்கள் யார் என்பதை ஞாபகப் படுத்தி வைப்பார்கள். அவர்களின் பொறுப்புகளை நினைவூட்டுவார்கள். அவர்கள் மனிதர்களுக்கு வலியாக உதவிக்கரம் நீட்டுவார்கள். இந்த உலகம் முழுக்க பரவியிருக்கும் இறைவனின் அத்தாட்சிகளை அவர்கள் அறிமுகப் படுத்தி வைப்பார்கள்.

மேலே கண்ட கருத்தை அடிப்படையாக வைத்து மௌலானா ரூமி (றஹ்) அவர்கள் ”ஊதுகுழல் இசைக் கருவியின் பாட்டு” என்று ஒரு சூஃபிக் கவிதை வரைந்துள்ளார்கள்.

அதில் காட்டிலே மூங்கில் பிறக்கின்றது. அதை ஒரு குழல் இசைக் கருவியை பார்க்கின்றான். அந்த மூங்கிலில் ஒன்றை வெட்டி தனது இடத்திற்கு கொண்டு வருகிறான்.

தனது சொந்த வீட்டை விட்டு பிரிந்து வந்த ஏக்கத்தில் இருக்கும் ஒரு குழல் இசைக் கருவியில் அழுகை தான் இந்த ”ஊதுகுழல் இசைக் கருவியின் பாட்டு”

இந்த பாட்டை கீழ்கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் இணைப்பிலிருந்து தரவிறக்கம் செய்து மொத்த புத்தகத்தில் உள்ள 47வது பக்கத்தில் படிக்கலாம்:
"Rumi - In the Arms of Beloved" - PDF Download through 4shared: http://www.4shared.com/document/IpbWLujc/Rumi-_In_the_arms_of_the_belov.html

Listen to the song of the reed,

How it wails with the pain of separation:


“Ever since I was taken from my reed bed
My woeful song has caused men and women to weep.
I seek out those whose hearts are torn by separation
For only they understand the pain of this longing.
Whoever is taken away from his homeland
Yearns for the day he will return.
In every gathering, among those who are happy or sad,
I cry with the same lament.
Everyone hears according to his own understanding,
None has searched for the secrets within me.
My secret is found in my lament—
But an eye or ear without light cannot know it. . . .”


The sound of the reed comes from fire, not wind—
What use is one’s life without this fire?
It is the fire of love that brings music to the reed.
It is the ferment of love that gives taste to the wine.
The song of the reed soothes the pain of lost love.
Its melody sweeps the veils from the heart.
Can there be a poison so bitter or a sugar so sweet
As the song of the reed?
To hear the song of the reed
everything you have ever known must be left behind.


*These lines form the opening of Rumi’s most famous work, the Masnavi.




குரான் ஷரீஃப்

17 ஸூரத்துல் பனீ இஸ்ராயீல் (இஸ்ராயீலின் சந்ததிகள்)

109வது வாக்கியம்

இன்னும் அவர்கள் அழுதவர்களாக முகங்கள் குப்புற விழுவார்கள்; இன்னும் அவர்களுடைய உள்ளச்சத்தையும் அதிகப்படுத்தும்.


(ஸஜ்தா)

அவசியம் காண வேண்டிய
Documentary Link:
http://www.cultureunplugged.com/documentary/watch-online/filmedia/play/2480/Give-Me-Your-Love

Sufism in Quran Shareef: 
http://cyclewalabanda.blogspot.com/2007/11/sufism-in-quran.html