நம்கீன் (Salty) - குல்ஜார் சாபின் பழைய இந்தி பட விமர்சனம்

இந்த படம் 1982ல் தூர்தர்ஷனில் வெளியானது. படத்தை பார்த்த ஒரு விநியோகஸ்தர்கள் கூட படத்தை வாங்கி வெளியிட முடியாது என மறுத்து விட்டார்களாம். இந்த விநியோகஸ்தர்களே இப்படி தான், 'ரொம்ப நல்ல படத்தையும் ரொம்ப மோசமான படத்தையும்' வாங்கவே மாட்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

என்னை பொறுத்த வரை இந்த படம் முதல் காரணத்தினால் தான் விநியோகஸ்தர்கள் வாங்கவில்லை என்பதேயாகும். இந்த படத்துக்கு 'உப்பின் சுவை' என்று பெயர். கண்ணீரின் சுவை என்றும் சொல்லலாம்.. வாழ்வின் சுவை என்றும் கொள்ளலாம்.

உப்பில்லாத சோறு குப்பையிலே என்பார்கள் இந்த படத்தின் பெயரிலேயே 'உப்பி'ருந்ததாலும் தியேட்டரில் நிறைய குப்பை படங்கள் ஓடுவதால் இந்த படமும் தியேட்டர்களுக்கு போய் குப்பையோடு குப்பையாக போய் விடக்கூடாது என்று தான் தூர்தர்ஷன் வாங்கி ஒளிப்பரப்பியதோ என்னவோ.

'மூன்றாம் பிறை' படத்தை இந்தியில் 'சத்மா' என்று எடுத்தார்கள். தமிழில் 'பூங்காற்று புதிதானது..' என தொடங்கும் பாடல் உங்கள் அனைவரையும் கவர்ந்திருக்கலாம். அதே பாடல் இந்தியில் வரும் போது இசைஞானி இளையராஜா அவர்கள் 'பூங்காற்று..' டியுனை பயன்படுத்தாமல் 'தம்பிக்கு எந்த ஊரு' படத்திற்கு இவர்கள் இசையமைத்த 'என் வாழ்விலே வரும் அன்பே வா...' பாடலின் டியுனை பயன்படுத்தியிருப்பார்.

இப்போது அந்த டியுனுக்கு  குல்ஜார் சாப் பாடல் வரிகள் தர வேண்டும்.
'ஏ ஜிந்தகி தெரே கலா லே..
ஏ ஜிந்தகி தெரே கலா லே..
ஹம் னே பி தெரே ஹர் இக் கம் கோ கலே சே லகாயா
ஹெய் னா'
- என்று எழுதியிருப்பார்.

இதன் அர்த்தம்..
ஓ.. வாழ்க்கையே.. எங்களை அணைத்துக் (அரவணைத்து ஏற்றுக்) கொள்..
நாங்கள் நீ தரும் அனைத்து சோகங்களையும் அணைத்து (ஏற்றுக்) கொள்வதை போல் (அதே போல் வாழ்க்கையே எங்களை அணைத்துக் கொள்)

வாழ்க்கை தரும் சோகங்கள் துயரங்களின் உடல் ஏற்றுக் கொள்வதன் வெளிப்பாடாக வருவது தூய அழுகை தான். அந்த அழுகையின் சுவை தான் வாழ்வின் சுவை. அது தான் நம்கீன். (Namkeen - A Taste of Life)

3 அல்லது 4 பெண்கள் கதாநாயகிகளாக கிடைத்தால் அவர்களை எவ்வளவு துகிலுறிக்க முடியுமோ அவ்வளவு தூரம் துகிலுறித்து ஆடி பாடி கட்டிபிடிக்க விடுவார்கள் நம் திரைப்பட மேமக்கள். அல்லது அந்த மூன்று பெயரையுமே ஒரு ஆணை காதலிக்க வைத்து அவர்களின் தலையோடு நம்முடைய தலையையும் சுற்ற வைப்பார்கள்.

இந்த படத்திலும் 4 கதாநாயகிகள் இருக்கிறார்கள். இவர்களை எவ்வளவு தூரம் நடிக்க வைக்க முடியுமோ அவ்வளவு தூரம் நடிக்க வைத்து அழ வைத்து சிரிக்க வைத்து வாழ சொல்லி மனித உணர்வுகளை துகிலுரித்து பதிவு செய்திருக்கிறார் குல்ஜார் சாப் அவர்கள். Hats Off Sir. இதிலும் காதலிருக்கிறது. நடுத்தெரு காதல் அல்ல.. நல்லதொரு காதல்..

மணிரத்னம் அவர்களின் படங்களான அக்னி நட்சத்திரம், அஞ்சலி படங்களை பார்த்தால் மன்னிக்கவும் பார்க்கவே முடியாது.. அந்த இருட்டில் எப்படி பார்க்க முடியும். அந்த லைட்டிங் எனக்கு புரியவும் இல்லை பிடிக்கவும் இல்லை.

இந்த படத்திலும் முழுக்க முழுக்க இருட்டு தான். பணம் கொழிக்கும் ஹோட்டலின் உள்ளே ரொமான்சுக்காக இருக்கின்ற விளக்கை அணைத்து இருட்டையே செயற்கையாக ஆக்கி இருப்பார்களே அந்த வகையான இருட்டல்ல. மின்சார இணைப்பே இல்லாத அரிக்கன் விளக்கை மட்டுமே நம்பி வாழும் வர்க்கத்தினரின் இல்லத்து இருட்டு. இந்த இருட்டு எனக்கு புரிவதோடு பிடிக்கவும் செய்தது.



மேலே கண்ட காட்சியில் இறுதியாக அந்த பெண், 'மின்சார இணைப்பு இல்லா விட்டால் லைட் எரியாது' என்றும் 'பல வருடங்களாக இப்படித் தான்..' என்று கூறியதும்.. வேறு எதையும் பார்க்காதீர்கள் சஞ்சீவ் குமார் அவர்களின் நடிப்பை தவிர. சில நொடிகளில் எத்தனை பாவனைகள்.. 'அப்ப இவ்வளவு நேரம்.. நான்..' என்று அவர் கேட்டு அவர் படும் பாடு..

சஞ்சீவ் குமார் கெருலாலாக வாழ்ந்திருக்கிறார் என்று சொல்வதெல்லாம் பழையதாகி விட்டதால் அவர் இந்த படத்தில் பிறந்து இருக்கிறார் என்றே சொல்ல நினைக்கிறேன்.

குல்ஜார் ரொம்ப ஸ்டிரிக்டாம். எல்லோரும் நேரத்துக்கு வந்து விட வேண்டும் என்று கறாராக இருப்பாராம். ஒரு முறை நான்கு பெரிய நடிகைகளும் (வஹிதா ரஹ்மான், ஷர்மிளா தாகூர், ஷபனா ஆஜ்மி, கிரன் விராலே) எல்லோரும் நேரத்துக்கு வந்தும் சஞ்சீவ் குமார் சரியான நேரத்துக்கு வராததால் அவரை நறுக்குன்னு கேள்வி கேட்க வேண்டும் என்று அந்த 4 நடிகைகளும் குல்ஜார் சாபிடம் கோபப்பட்டு அவரின் வருகைக்காக காத்திருந்தார்களாம் .

அப்போது சஞ்சீவ் வந்தாராம். விறுவிறு என்று காஸ்டியுமுக்கு மாறினாராம். காட்சி விளக்கப்பட்டதாம். ஒரே ஷாட். ஒக்கே ஆனது. காட்சி முடிந்ததும் சஞ்சீவ் அந்த நால்வர் அணியும் தன்னையே பிரம்மிப்புடன் கவனித்துக் கொண்டிருப்பதை கண்டாராம். அவர்கள் தங்களுக்குள் இருந்த கோபத்தையும் மறந்து சஞ்சீவை பாராட்டினார்களாம். ஏனெனில் படத்தில் வரும் மிக முக்கியமான கஷ்டமான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தக் கூடிய காட்சியாம் அது. ஒரே டேக்கில் அற்புதமாக ஸ்பாண்டேனியசாக நடித்து முடித்தாராம். அது தான் சஞ்சீவ் குமார்.

கெருலால் ஒப்பந்தத்தின் பேரில் வேலை செய்யும் லாரி டிரைவர். ஹிமாச்சல பிரதேசத்தில் நாட்டுப்புறத்தில் மழைவாழ் பகுதியில் குலு பள்ளத்தாக்கின் அருகில் உள்ள ஒரு  ஊரில்  நடக்கும்  கட்டுமான பணி வேலை நிமித்தமாக சுமார் 4 மாதங்களாக அந்த ஊரில் தங்கியிருக்க வேண்டிய நிர்பந்தம் கெருலாலுக்கு. அவர் தங்குவதற்கு வீடு காட்ட அவரை தனிராம் என்பவர் அழைத்து  செல்வதிலிருந்து  படம்  தொடங்குகிறது. அந்த வீடு ஒரு வயதான தாயாருக்குடையது, அவருக்கு மூன்று மகள்கள் என்று சொல்லிக் கொண்டே வருவார் தனிராம்.

ஒரு சிறுவன் சைக்கிளில் கெருலாலை மோதி விடுவான். அவன் விலகி சென்றதும் கெருலால், "நான் மொதல்லேயே பார்த்திருக்கணும்.." என்பார்

அதற்கு தனிராம், "பார்த்திருந்தா.. சைக்கிள்ள மோதியிருக்க மாட்டீங்க.." என்பார்

உடனே,  'நான் சைக்கிளை சொல்லலை.. வீட்டை சொல்றேன்..' என்பார் பெட்டி படுக்கையுடன் தங்குவதற்கே வந்து விட்ட கெருலால்.

மித்து (ஷபனா ஆஜ்மி) என்பவள் வீட்டில் நிற்பதை பார்த்து, 'இது யாரு?' என்று கெருலால் வினவுகிறார்.

மித்துவை தான் முதன் முதலாக கெருலால் பார்த்திருப்பார். ஆனால் மித்து அவரின் தாயாருக்கு இரண்டாவது மகள்.

'மித்து.. வாடகைக்கு ஆள் வந்திருக்குன்னு சொல்லி அம்மாவ கூட்டிட்டு வா.' என்று அனுப்பி விடுகிறார் தனிராம்.

அப்படியே வந்து கொண்டிருக்கும் போது மரத்திலிருந்து தொப்பென்று குதிக்கிறாள் சிங்கி. அதற்கு தனிரம் சொல்கிறார், 'பழுத்த மாதுளம்பழம் கீழே விழுற மாதிரி விழுறியே..' என்று..

அதற்கு சிங்கி சொல்வாள், 'மாதுளை இல்லை.. மாங்காய்..' என்று மரத்திலிருந்த பறித்த மாங்காயை காட்டுகிறாள்.

இந்த சிங்கியை தான் கெருலால் இரண்டாவதாக சந்திப்பார். ஆனால் சிங்கி அவரின் தாயாருக்கு மூன்றாவது குழந்தை.

தனிராம் சிங்கியை காட்டி, 'இது தான் மூணாவது..' என்பார்

கெருலால், 'ஆனா.. இது தானே இரண்டாவது..' என்கிறார்

'உண்மையிலேயே இரண்டாவது தான் மூணாவது..' இது தனிராம்

'அப்ப முதல்ல பார்த்தது..' இது கெருலால்

'அது இரண்டாவது..' - தனிராம்

'அப்ப மூணாவது..' - கெருலால்

'நம்ம இப்ப தானே மூணாவத பார்த்தோம்..' - தெளிவாக தனிராம்

'ஆனா இது இரண்டாவது தானே..' குழப்பத்துடன் கெருலால்

'இத பாருங்க..' என்று விளக்க ஆரம்பிப்பதற்குள் அந்த வீட்டு ஓனரும் மூன்று பிள்ளைகளுக்கு தாயாருமான (வஹிதா ரஹ்மான்) வருகிறார்.

வயதான மறதியுடையவரான காசு விஷயத்தில் கறாரான இவர் கெருலாலை பார்த்து, 'பாத்தா பிராடு மாதிரில்ல இருக்கு.. ஒழுங்கா வாடகை கொடுத்துடுவீயா.. நான்  யாரோட  காசையும்  நான்  வச்சுக்க  மாட்டேன்.. யாரும் என்னோட  காசயும்  வச்சிகிட்டிருக்க  விட  மாட்டேன்..   நாங்கள்லாம்.. இந்த காச நம்பி தான் அரை வயிற நிரப்பிக்கிறோம்.. அத போய்  ஏமாத்திடாதீங்க ' என்று சொல்கிறார். அட்வான்சாக 30 ரூபாய் கேட்டு பெறுகிறார். 40 ரூபாய் கொடுக்கப்படுகிறது

அதை தொடர்ந்து அவர் தங்குவதும் வீட்டில் மின்சார இணைப்பு இல்லை என்று தெரிய வருவதும், தூங்கி நடுஇரவில் எழுந்து பசி வந்து சாப்பாடு கிடைக்காமல் மூன்று பெண்களின் கிண்டலுக்கு ஆளாகி காலையில் எழுந்து தனிராமிடம் சென்று, '30 ரூவாக்கு 40 ரூவா கொடுத்தேன்.. பாக்கி 10 ரூவாய் வரலைன்னாலும் பராவியில்லை.. இனி இந்த வீடு சரிபட்டு வராது - ' என்று கோபப்படுகிறார். தனிராம் சமாதானப்படுத்துகிறார்.

கெருலால் அறைக்கு வெளிச்சத்துக்கு அரிக்கன் விளக்கு, தண்ணி குடிக்க பானை, குளிக்க பக்கெட் எல்லாம் வாங்கி வந்து ஒவ்வொன்றுக்கும் விலை போட்டு வைக்க சொல்கிறார் மூத்தவரான நிம்க்கி (ஷார்மிளா தாகூர்).

(வஹிதா ரஹ்மானும் ஷார்மிளா தாகூரும் ஒரே கால கட்ட நடிகை ஆனாலும் வஹிதா ஷார்மிளாவிற்கு தாயாராக நடிக்க சம்மதித்து விட்டர். முதலில் ஷார்மிளா ரோலுக்கு ஜெமினி கணேசன் அவர்களின் மகள் ரேகாவை தான் குல்ஜார் நடிக்க வைக்க நினைத்திருந்தார்.)

நைட் வேலை முடிந்து வருகிறார், கையில் அரிக்கன் விளக்கு, பானை, பக்கெட் எல்லாம் வாங்கி கொண்டு. அறைக்கு போய் பார்த்தா வாங்கிட்டு வந்த அத்தனையும் ஏற்கனவே வைத்து விலை வேற போட்டு இருக்கு.
எல்லாம் சேர்த்து 9 ரூவாய் 90 காசு என்று போட்டிருக்கு.. 'பாக்கி 10 ரூவாய் அதுல இப்ப மிச்சம் 10 பைசா' என்று வேதனையோடு புலம்பி மேலும் பில்லில் எழுதியிருப்பதை படிக்கிறார், 'அரிக்கன் விளக்கில் எண்ணெய் இப்போது ஃபுல்லாக இருக்கிறது.. தீர்ந்து போனதும்.. காசு கொடுத்து வாங்கி ஊற்றி கொள்ளவும்..' என்று.. பில்லை கசக்கி கீழே எறிகிறார்.

கெருலால் ஒரு முறை லாரியில் செல்லும் போது கோழி திடீரென்று பறந்து வந்து வண்டிக்கு முன்னால் வந்து அடிபடுகிறது. கெருலால் வண்டியை விட்டு இறங்கி பின்பக்க கோழியை தேடி டயரை பார்க்கிறார். அவருக்கு நேர் எதிர்பக்கம் ஒரு சிறுவன் நின்று கொண்டு, 'நீ கொன்னுட்டே..' என்கிறான்.

'அடப்பாவி.. என் கோழியை கொன்னுட்டீயா.?' - எனும் குரல் கேட்டு திரும்பி பார்க்கிறார் கெருலால்.

இரு வயதான பெண்மணிகள் நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள். அதில் ஒருவர், 'விட்டாக்கா என் மேலேயே லாரிய ஏத்தி கொன்னுடுவே போலிருக்கே..' என்கிறார்.

கெருலால் இன்னொருவரை பார்த்து, 'இவங்கள்ட கோழியா..?' என்கிறார்

'அங்கே என்னா கேள்வி வேண்டி கெடக்குது.. எதாயிருந்தாலும் என்கிட்டே கேளு' - கோழியை பறிகொடுத்தவர்

'இது இவங்கள்ட கோழி தான்..' - அந்த இன்னொருவர்

கெருலால், 'சாச்சி, நான் என்னா செய்வேன்.. அதுவா வந்து டயர்ல மாட்டிகிச்சு.. நானா வேணும்னு அது மேல ஏத்தல..'

'அப்ப.. நான் வேணும்னு அது மேல ஏத்திட்டேனா..' - அந்த சாச்சி

கெருலால் கோபமாக, 'கோழி உங்கள்டன்னா.. வூட்லேயே வச்சு வளர்க்க வேண்டியது தானே.. எதுக்கு வெளில ரோட்டுல லாரிலாம் போற எடத்துல வந்து மேய வுடுறீங்க..'

சாச்சி, 'என்ன ஒளற்றே.. பாரு.. இந்த காடி காரன்..' (ஏதோ சொல்ல வந்த விநாடி)

கெருலால் பையிலிருந்து காசை எடுத்து, 'சாச்சி, இந்தாங்க.. 5 ரூவா.. போய் ரெண்டு கோழி வாங்கிக்கிங்க..' பிரச்சினையை முடிக்க பார்க்கிறார்.

சாச்சி, 'ஹூம்.. 5 ரூவா.. பெரிய காச கொடுத்துட்டாரு.. எனக்கு 25 ரூவா வேணும்..(என்று பக்கத்தில் நிற்கும் அந்த இன்னொருவரை பார்த்து) 5 ரூவா கொடுத்து சரிகட்ட பார்க்குறான்..'

அந்த இன்னொருவர், 'அவங்க சொல்றாங்க.. 5 ரூவா கட்டாதுன்னு..'

கெருலால், '25 ரூவாயா.. என்னா சொல்றீங்க.. அந்த காசுக்கு நல்ல ஆடே வாங்கிடலாமே..'

சாச்சி, 'அப்படி வாங்குற ஆடு.. எனக்கு முட்டை போடுமா..?'

கெருலால் விடாமல், 'அப்படின்னா செத்து போன அந்த கோழி மட்டும் பால் கறக்குமா..?'

- இப்படி நிலைமை மோசமாகி கொண்டிருக்க நல்ல வேலையாக எதிர்பார்த்தது போல் நிம்க்கியும் சிங்கியும் வருகிறார்கள்.

நிம்க்கி, 'என்னாச்சு?' என்று கேட்கிறார்

'இவங்கள பாருங்க.. இந்த ரோடு.. லாரி போறதுக்காக உள்ளது.. கோழிகள் போறதுக்காக இல்ல.. நானா வேணும்னு மோதலை.. என் டயர்ல அதுவா திடீர்னு வந்து விழுந்திடுச்சி.. 5 ரூவா கொடுக்கிறேன்.. 25 ரூவா கேக்குறாங்க..' - என்று தன் பக்கத்து நியாயத்தை எடுத்து சொல்ல..

நிம்க்கி ஆச்சர்யத்துடன், 'என்னாது.. 25 ரூவாயா?.. என்னா சாச்சி.. கோழி 25 ரூவாயா? 2.5 ரூவாய்க்கு கிடைக்குமே - அதான் 5 ரூவா தர்ராறே..' என்று முடிக்கும் முன்

சாச்சி, 'அது நல்லா முட்டை போடும்..'

சிங்கி, 'அது என்னா பவுன்லயா முட்டை போடும்? வேணும்டா 5 ரூவாய வாங்கிக்குங்க.. இல்லைன்னா உங்க பாட்டுக்கு போய்ட்டே இருங்க..'

சாச்சி, 'சிங்கி.. நீ இதுல வந்து வுழாதே.. பேசாம மூடிகிட்டு போ.. வந்துட்டா பெருசா.. வக்காலத்து வாங்க.. அவன் என்ன ஒன் புருஷனா..?'

சிங்கி, 'ஆமா.. அவன் என் புருஷன் தான்' என்று கெருலால் கையிலிருந்த காசை பிடுங்கி சாச்சியிடம் திரும்பி, 'இந்த 5 ரூவாய வச்சுக்க.. இல்லாட்டி போ..' என்று சொல்ல

சாச்சி, 'நிம்க்கி, இந்த சிங்கியை அடக்கி வை. இல்லைன்னா நல்லா இருக்காது..' என்று சொல்ல

நிம்க்கி, 'அவ கரெக்டா தான் சொல்றா சாச்சி, அவர் வெளியூர் காரரு.. அவர்கிட்டே போய் நம்ம இப்படி நடந்துக்கலாமா.. உண்மையிலேயே நம்ம எதுவுமே வாங்கிக்க கூடாது.. '

சாச்சி கடுப்பாகி, 'எதுவுமே.. வாங்க கூடாது.. இவ சொல்றா?.. 5 ரூவா கொடு' என்று சிங்கி கையிலிருந்த காசை வெடுக்கென்று பிடுங்கி கொள்ள சிங்கி விறுவிறுவென்று போய் டயர் கீழே உள்ள கோழியை எடுத்து கொள்கிறாள்.

சாச்சி, 'அதை ஏன் எடுக்குறே?' என்று கேக்க

சிங்கி, 'உங்களுக்கு கோழியும் வேணும்.. காசும் வேணுமோ?' என்று சொல்ல

கெருலால், 'அதை கொடுத்துடு.. அதை வச்சு நீ என்ன செய்ய போறே?'

நிம்க்கி, 'வேணாம்.. விட்டுடு.. நீ வேற எரியற நெருப்புல எண்ணெய்ய ஊத்திகிட்டு..'

சாச்சி 'இங்கே கொடு' என்று கேக்க 'நான் தர மாட்டேன்' என்று எடுத்து கொண்டு ஓட தயாராக..

கெருலால், 'அதை கொடுத்துடேன்.. எறந்து போனதை யாராவது சாப்பிடுவாங்களா?'

'பின்னே உயிரோடு இருக்குறதயா சாப்பிட்வாங்க..' என்று சொல்லி விட்டு ஓரே ஓட்டமாக ஓடி விடுகிறாள் சிங்கி.

சாச்சி கடுஞ் சினத்துடன், 'நான் ஒனக்கு சாபம் கொடுக்குறேன்.. இந்தா வாங்கிக்க.. நீ அதை சாப்டுட்டு காக்கா மாதிரி கத்த தான் போறே..' என்று -

அங்கிருந்து காட்சியிலிருந்து விடை பெற்று வந்ததும்..

நிம்க்கி வாசலில் இருக்கும் கிணத்தடியில் குளித்து கொண்டிருக்கும் போது லாரி வருவது தெரிந்து சிங்கி ஓடி போய் ஒரு துணியை எடுத்துட்டு வந்து கெருலால் வரும் பாதையில் அவருக்கு தனது அக்காள் குளிப்பது தெரியாத படி மறைக்கிறாள்.

'நீங்க மேலே போங்க.. நான் சாப்பாடு கொண்டுட்டு வர்ரேன்..' என்று சொல்ல

'நான் சாப்டு விட்டேன்..' என்று சொல்கிறார் கெருலால்

சிங்கி, 'அப்புறம் ஏன் அந்த கோழியை கொண்டீங்களாம்?' என்று கேக்கிறாள்

கெருலால் ஆச்சர்யமாக, 'அப்படீன்னா.. அந்த கோழிய நீ சாப்ட்டீயா..?' என்று ஆச்சர்யத்துடன் கேக்க..

அவள் சாதாரணமாக, 'நான் மட்டும் இல்லை.. இங்கே எல்லோருமே சாப்பிட்டோம்' என்கிறாள்.

அந்த சாச்சி சொன்னது ஞாபகமிருக்கா, யாரு அந்த கோழிய சாப்பிடுறாங்களோ அவங்க நாளைக்கு காத்தால காக்கா மாதிரி கத்துவாங்களாம்..' என்று அனைவரும் சிரிக்க சிரிக்க சொல்ல.
கெருலால் தொடர்ந்து, 'நான் இன்னைக்கு காலைல வேலைக்கு லேட்டா போயிட்டேன்.. நீ ஒண்ணு செய்.. நாளைக்கு காலைல கொஞ்சம் வெள்ளனமே கத்திடு..' என்று சொல்ல அந்த இடத்தில் சிரிப்பு மழையாய் பெய்கிறது..

ஒரு முறை கெருலாலுக்கு வந்த சாப்பாட்டு கேரியரை மித்துவும் சிங்கியும் திறந்து பார்த்து ருசித்தும் பார்க்கிறார்கள். இவர் வீட்டுக்கு வந்து குளித்து விட்டு சாப்பாட்டு கேரியரை திறந்து பார்க்கும் போது ஒன்றுமே இல்லை - காலியான பாத்திரம் மட்டுமே இருக்கிறது. அந்த ஒரு கனம், 'இதையும் எடுத்து சாப்பிட்டுடாங்களா..?' என்று தவறாக நினைக்கும் போதே நிம்க்கி சாப்பாட்டை சூடு காட்டி கொண்டு வந்து தருகிறார்கள், உடனே அதை கண்டு 'தவறாக நினைத்து விட்டோமே' என்று வருந்தியவுடன், நிம்க்கியிடம், 'இனிமேல் சிங்கியை வெளியே எல்லாம் அனுப்ப வேண்டாம்..' என்று சொல்லும் போது

நிம்க்கி கேட்கிறாள், 'இன்னைக்கு யாரையோ கோபப்பட்டு அடிச்சிட்டீங்களாமே..' என்று கேட்கிறாள்..

'ஆமாம்.. எப்படி உங்களுக்கு தெரியும்..?' என்று ஆச்சர்யப்பட

'அவங்க சிங்கியை பத்தி தவறா பேசினாங்களாமே.. நிஜமாவா..' என்று வினவ

'அது எப்படி உங்களுக்கு..' என்று ஆச்சர்யம் மேலிட 'அவங்கள்ளாம்.. ரொம்ப கீழ்தரமானவங்க.. இனிமே எதாவது வேலையிருந்தா நீங்க போகலாமே..' எ

'முன்னாடில்லாம் நான் தான் போயிட்டு இருந்தேன்........' என்று நிறுத்தி விட்டு, 'பேசுறவங்க யாரா இருந்தாலும் தான் பேசுவாங்க..' என்கிறாள்.

'அப்ப எப்படி?.. ஒண்ணு செய்ங்க.. இனிமே எதாவது வாங்கணும் கொடுக்கணும்னா எங்கிட்டே சொல்லுங்க.. நான் செய்றேன்..' என்கிறார்.

அடுத்த நாள் ஏதாவது வேலை இருக்கிறதா என்று கேட்கும் ஒண்ணும் இல்லை.. நாங்களே செஞ்சுக்குறோம்.. நீங்க போன பிறகு நாங்க தானே செய்ய வேண்டி இருக்கும்.. நாங்க இப்படியே வாழ பழகியாச்சு..' என்று சொல்கிறாள்

அதை தொடர்ந்து சிங்கி வெளியே எண்ணெய் வாங்க செல்லும் போது சில பொறுக்கி பொடிசுகள், 'அந்த டிரைவரோட யாரு படுக்குறதுன்னு முடிவு பண்ணிட்டீங்களா.. மொதோ சான்ஸ் வயசானவங்களுக்கு தான்..' என்று வாய்க்கு வந்ததை பேசி வைக்க எண்ணெய்யை தூக்கி வீசி எறிகிறாள்.

அந்த இடத்திற்கு வரும் கெருலாலிடம் தகாத வார்த்தையால் இவளும் பதிலுக்கு திட்டி நடந்ததை சொல்ல, 'அப்படி எல்லாம் சொல்ல கூடாது' என்று அழைத்து சென்று ஒரு டின் எண்ணெய்யை வாங்கி கொடுத்து அடிக்கடி இந்த மாதிரி வர வேண்டாம் என்று சொல்கிறார்.

இந்த கட்டத்தில் ஜுகுனி இருக்கிறாளா? என்று நட்ட நடு ராத்திரியில் அந்த வீட்டிற்கு கத்தியுடன் வருகிறான் ஒருவன். அவனை கெருலால் அடித்து அனுப்பி விட 'அந்த மூணு பொண்ணுங்க..' என்கிறான் அவன். 'ஒனக்கு பொண்ணுங்க கேக்குதான்னு சொல்லி..' அடித்து அனுப்பி விட நிம்க்கி அதை தொடர்ந்து அம்மாவும் விசாரிக்கிறார்கள்.

அம்மாவுக்கு மிகுந்த கவலை ஏற்படுகிறது, கெருலாலிடம், 'நிம்க்கிய பத்தி என்ன நெனைக்கிறே? அவளை கல்யாணம் பண்ணிகிட்டு கூட்டிட்டு போயிடு.. ஒருத்தியாவது நல்லா இருக்கான்னு நான் சந்தோஷமா இருக்கிறேன்..' என்கிறாள்.

கெருலால் தன்னுடைய பாட்டிக்கு கடிதம் எழுதுகிறார் மூன்று பேரையும் பத்தி, ஒன்று ... மூத்தவள் நிம்க்கி உங்களுக்கு மருமகளாக வந்தால் மகிழ்வாக இருக்கலாம்.' என்று எழுதி வைக்கிறார். காலையில் லட்டரை எடுத்து போக மறந்து விட்டு அடுத்த நாள் எடுத்துட்டு போக வேண்டி லட்டரை எடுத்து எழுதியதை திரும்ப படித்து பார்க்கும் போது நிம்க்கி என்ற இடத்தில் மித்தூ என்றிருக்கிறது.

அந்த நேரத்தில் மித்து தேத்தணி போட்டு கொண்டு வருகிறாள், 'இங்க ஒரு லட்டர் வச்சிருந்தேன்.. பார்த்தியா?'

அவள் தலையை ஆட்டுகிறாள் பார்க்கவில்லை என்பது போல்

'நான் இல்லாத நேரத்துல இந்த அறைக்கு வந்தியா?' என்று அதட்டலாக கேட்கிறாள்.

அவள் பயந்து பின்வாங்க, 'ஏன் எதுவுமே பேச மாட்டேங்குறே.. ஒனக்கு என்ன நாக்கு இல்லை..?' என்று கேட்கிறான். இத்தனை கேள்விகளையும் உண்மையான கோபத்தில் கேட்க வில்லை. ஒரு மாதிரி சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு தான் கேட்கிறான்

அவள் பயந்து போய் ஓடி போனவுடன் நிம்க்கி, 'என்னாச்சு.. மித்து ஏன் அழறா? எனக்கு பயமா இருக்கு.. அவளால வாய் பேச முடியாது.. என்னா சொன்னீங்க.. சொல்லுங்க' என்று கேட்கிறாள்.

கெருலால் அதிர்ந்து, 'வாய் பேச முடியாதவளா..?' என்று கேட்கும் போது

'இத்தனை நாளா நீங்க இத கவனிக்கவே இல்லையா? ' என்று கேட்கிறாள்

கெருலாலுக்கு அப்போது தான் மித்து வாய் பேச முடியாதவள்' என்று தெரிய வருகிறது

அவளிடம் மன்னிப்பு கேட்க   துடிக்கிறார்.  அதன்  பிறகு  மித்துவிற்கு  கெருலாலை சந்திக்கவே பிடிக்காமல் மறைந்தே இருக்கிறாள்.  கெருலாலால்  மித்துவை சந்தித்து மன்னிப்பு கேட்க முடியவில்லை.

ஒரு முறை அவர் மித்துவிற்கு 'பிறந்ததிலிருந்தே வாய் பேச முடியாதா?' என்று நிம்க்கியிடம் வினவும் போது, 'சிறிய வயதில் அவளை யாரோ கடத்தி சென்று விட்டார்கள்.. ரொம்ப நாள் கழிச்சி திரும்ப வந்ததிலிருந்து ஒரு வாய் கூட சாப்பிடலை ஒரு நாளும் தூங்கலை ஒரு வார்த்தை கூட பேசலை.. இப்ப வரை பேசாமலே..' என்று சொல்லி காட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பாத்திரத்தை விட்டு எறிகிறாள் 'என்னை பற்றி யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம்..' என்பதாக..

அப்புறம் அந்த வீட்டிற்கு தேவையான பொருளை வாங்கி கொண்டு வந்து மாட்டு சாணத்தில் வழுக்கி விழுந்ததை பார்த்து மித்து சிரித்து அவளும் விழுந்து ராசியாகிறார்கள்.

அப்போது தான் மித்து கவிதை எழுதுவாள் என்று தெரிய வருகிறது.. 'உன் மனமாவது பேசுகிறதே...' என்று பாதி எழுதிய கவிதையை கேட்டு வியக்கிறார் கெருலால்.

அவர் சென்ற பிறகு தான் எழுதிய அந்த கவிதையை பாடுகிறாள்..



தான் வாய் பேச முடியாதவள்.. அவளின் காதலனோ நாள் முழுதும் சாலையில் வாழும் ஒரு லாரி டிரைவர். அவனை மேகத்தோடு ஒப்பிட்டு இந்த கவிதை பாடுகிறாள். மேகத்தை காதலுக்கு தூது விடுவார்கள். ஆனால் இவளோ மேகத்தையே காதலனாக பாவித்து பாடுகிறாள்.

தொலைதூரத்திலிருந்து
மீண்டும் ஒரு மேகம்
வந்திருக்கிறது..

உனது இறக்கையில்
நான் முத்துக்களை
கட்டி விடுகிறேன்

என்னுடைய ஏரியில்
பூக்களை கொண்டு
நிரப்பிவிடு

நான் ஒரு
பழைய சூஃபியின்
பொருட்டால்
மன்றாடி கேட்டுக்
கொள்கிறேன்..

அவளின் மனதில் குரல் நம் காதை விட மனதில் பதிகிறது


அந்த நேரத்தில் ஊரில் அரங்கு அமைத்து நாட்டியம் நடத்த வண்டியில் மைக் செட் கட்டி விளம்பரத்தோடு வருகிறார்கள். ரோட்டுல சாணம் பொறுக்கிக் கொண்டிருக்கும் அந்த தாயார் அப்படியே போட்டு விட்டு வீட்டிற்கு ஓடி வருகிறார்.

மூன்று பிள்ளைகளையும் வீட்டுக்குள் வைத்து பூட்டி 'வெளியே வந்தால் காலை உடைத்து விடுவேன்' என்று அரற்றுகிறார்.

அந்த விளம்பர வண்டி அவர் வீட்டின் வழியாக சென்று மறைந்தவுடன் சற்றே அமைதி பெறுகிறார்.

அந்த இரவு கெருலால் வரும் போது, 'ஏய்.. யார் நீ.. அந்த நாட்டியம் பார்த்துட்டு வர்ரீயா?' என்கிறாள்

'அம்மா.. நான் வேலய முடிச்சிட்டு வர்ரேன்..' என்கிறார் கெருலால்

அப்போது தான் சொல்லி காண்பிக்கிறார் அவரும் இதே போல் ஒரு டுரூப்பில் ஜுகுனி என்ற பெயரோடு நாட்டிய தாரகையாக விளங்கியதையும் அந்த டுரூப்பில் சாரங்கி வாசித்த ஒருவர் தன்னை திருமணம் செய்து மூன்று பிள்ளைகளை பெற்றெடுத்த கதையையும் அந்த மூன்று பிள்ளைகளையும் நாட்டியத்திற்கே அழைத்து செல்ல முயன்றதையும் நிம்க்கி வலியுறுத்தி பார்த்து முடியாமல் போய் மித்துவை கடத்தி கொண்டு போய் வைத்திருந்ததையும் அவளும் ஒத்துக்காமல் போகவே அவளை அடித்து ஊமையாக்கி விட்ட கதையையும் அழுகையின் ஊடே சொல்லி காண்பிக்கிறாள்.

கெருலால், 'மித்துவை கடத்திட்டு போனது அவளது தந்தையா?' என்று ஆச்சர்யம் கொள்கிறார். 'நீங்க கவலைப்படாதீங்க அம்மா.. உங்க ஆம்புள புள்ள நான் இருக்கேன்ல.. இனிமே யாரும் இந்த வீட்டிற்கு வர மாட்டாங்க.. நான் பார்த்துக்குறேன்.. நீங்க கவலைப்படாதீங்க..' என்று ஆறுதல் சொல்கிறார். அந்த தாயார் கெருலாலின் மார்பிலேயே உறங்கி போகிறார்.

அந்த குடும்பத்திலேயே ஒருவனாக கெருலால் மாறி வரும் போது திடீரென்று காண்ட்ராக்ட் முடிந்து அன்றிரவே வேறு ஊருக்கு திரும்ப சொல்கிறார் ஒப்பந்ததாரர். 

புறப்பட தயாராகும் போது முன்னாளில் கொடுத்திருந்த வாக்குப்படி நிம்க்கியை சிவன் கோயிலுக்கு அழைத்து செல்ல கூப்பிடுகிறார். அவள் மறுக்கிறாள்.

'நீ கடவுள்ட்ட வேண்டிக்க வேண்டாமா?' என்று கேட்கிறாள்

நிம்க்கியோ, 'நான் கடவுள்ட்ட என் தங்கை மித்துவிக்கு உங்களை கணவராக வேண்டி கேட்க போகிறேன்.. என் வேண்டுதல் நிறைவேறுமான்னு நீங்க சொல்லுங்க..' என்று இடியை இறக்குகிறாள்

கெருலால், 'அது எப்படி நிறைவேறும்.. நான் உன்னை எனக்கு கேட்கும் போது..' என்கிறார். (கெருலால் தனது தாயாருக்கு எழுதிய கடிதத்தை தன் தங்கையின் வாழ்வுக்காக மாற்றி எழுதியது நிம்க்கி தான் சொல்ல தான் வேண்டுமோ?)

கெருலாலுக்கு மித்துவை மணமுடிக்க விருப்பமில்லை நிம்க்கி சொல்கிறாள், 'நான் இந்த வீட்டை விட்டுவிட்டு வர முடியாது'

அவளது தாயார் மறதி நிறைந்த முதிய வயதுடையவர்
அவளது மூத்த தங்கை வாய் பேச முடியாதவ.ள்
அவளது இளைய தங்கை விபரம் புரியாதவள்

'நான் திரும்ப வரலாமா?' என்று நிம்க்கியிடம் கேட்கிறார்

'வரலாம்.. ஆனால் எனக்காக வர வேண்டாம்..'

புறப்படும் போது, சிங்கி அழுகிறாள், 'எப்போ வருவீர்கள்?' - கண்களில் கண்ணீருடன் கேட்கிறாள்

'வராம எப்படி.. ஒன் கல்யாணத்துக்கு வரணும்ல..' என்று சொல்கிறார்

மித்துவிடம் சென்று 'நீ கவிதையை எழுதி முடிச்சி வை.. நான் வந்து வாங்கிக்குவேன்..' என்கிறார்

நிம்க்கியிடம் சென்று, 'என்னோட முகவரி மித்துவோட பழைய கவிதை நோட்ல எழுதி வச்சிருக்கேன்.. எப்போ தோணுதோ ஒரே ஒரு கடிதம் போதும்.. ஓடியாந்துடுவேன்..'

சொல்லிவிட்டு அவரின் பயணம் 'ராஹே பே ரெஹ்தே ஹெய்ன்..'  என அங்கிருந்து தொடங்குகிறது..



இந்த பாடல் மழை, பனி என அவர் பல காலங்களில் பயனம் செய்வதை சுட்டுவதாக அமைகிறது.

மூன்று வருடங்கள் கழித்து பயணத்தில் ஒரு நாள் ஓரிரவு ஓரிடத்தில் தங்கியிருக்க வேண்டி ஏற்படும் போது 'ஒரு நாட்டிய குழு வந்திருப்பதாகவும் அருமையான ஒரு பெண் நடனம் ஆடுகிறது.. அவசியம் பார்க்க வேண்டிய நடனம்..' என்று நண்பர்கள் வற்புறுத்தி அழைத்து செல்ல அந்த நாட்டிய அரங்கிற்கு செல்கிறார்.

அங்கே அவருக்கு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது.. அதை தொடர்ந்து நடக்கும் சம்பவங்கள் நம்கீனின் சுவையை சொல்வதாக அமைகிறது.

கெருலால் அந்த ஊரை விட்டு கிளம்பும் போது அந்த வலியை உங்களாலும் உணர முடிகிறது. படத்தில் இருக்கும் இதமான இருட்டை தாண்டிய வெளிச்சத்தை வேண்டவே இல்லை. உண்மையில் இந்த படத்தில் உப்பின் சுவை மட்டுமல்ல வாழ்வில் காணும் அத்தனை சுவைகளும் கொட்டி கிடக்கிறது.